OTWARCIE
Uspokój się, twoja towarzyszka czeka na zewnątrz.
Usiądź.
Usiądź, mówię ci.
Mówi, że jesteś jej siostrzenicą.
To prawda? Jesteś jej siostrzenicą?
Gdzie jest twoja matka?
Wiesz to chociaż?
Rozumiesz mnie? Spójrz na mnie.
Jeśli naprawdę jesteś z Budapesztu,
podaj adres, gdzie mieszkałaś.
Masz coś do pisania.
Jeśli nie chcesz mówić,
napisz swój adres i nazwisko, sprawdzimy.
To naprawdę twoja ciotka,
czy tylko ktoś spotkany po drodze, kto chce ci pomóc?
Nie jesteście do siebie podobne.
Nie ukarzemy jej za pomoc niewinnej dziewczynie.
Chcemy, żebyś wróciła do domu.
Do prawdziwego domu.
László, żyję.
Szybko, dokumenty.
Attila mówi, że ty też żyjesz i jedziesz do niego.
To cudowne!
Krzyknęłam z radości, gdy usłyszałam wieści o tobie.
Gdzie są moje rzeczy?
Co? Do diabła z tobą!
- To nie jest śmieszne. - Spokój! Są za tobą.
- Gdzie mój bagaż? - Zaraz za tobą.
Chodźmy.
Szybko, László, bo będziemy ostatni.
Zsófia jest ze mną,
ale jest słaba, rozbita i w złym stanie.
Czekamy z niepokojem na repatriację,
ale ostatnio zachowuje się dziwnie,
co wzbudziło podejrzenia urzędników.
Na szczęście kilku młodych Sowietów polubiło nas,
zwłaszcza twoją biedną siostrzenicę,
która od czasu, gdy ostatnio ją widziałeś, jeszcze wypiękniała.
Samotni żołnierze są zafascynowani
jej absolutnym milczeniem.
Przepraszam.
Przenieśli nas
do obozu dla uchodźców w pobliżu Vas.
Zachęcają nas, byśmy „cieszyli się wolnością”.
Ale przypomniałam sobie Goethego.
Przepraszam.
„Nikt nie jest bardziej zniewolony niż ten,
kto błędnie wierzy, że jest wolny.”
Nie popełniam tego błędu,
wiem, że jeszcze nie jesteśmy wolni.
Ale lepiej, żebyś nie dał się ponieść myślom.
Nie jest ani lepiej, ani gorzej, niż sobie wyobrażasz.
Trzymałam się głównie na uboczu.
Co ważniejsze,
Chroniłam Zsófię przed niechcianymi zalotami.
Poniżej znajduje się adres, pod którym można pisać do Vas.
Proszę, napisz do mnie od razu, gdy to otrzymasz.
Jestem już pewna,
że nie ma tu dla nas nic.
Spójrz na to!
- A nie mówiłam?! - Tak!
Jedź do Ameryki, a ja cię tam znajdę.
Z wyrazami oddania, Erzsébet.
Dla tych, którzy nie mówią po angielsku,
proszę zwrócić się do mnie lub moich kolegów
stojących z tyłu,
abyśmy mogli poinformować was
o naszych programach językowych i orientacyjnych,
które odbywają się w tej właśnie sali,
pod adresem 425 Lafayette.
Zapamiętajcie ten adres.
Dodatkowo zajęcia i codzienne spotkania odbywają się
w miejscu, gdzie wielu z was spędzi noc,
w Hotelu Marseilles,
przy 103. ulicy i Broadwayu.
Ci, których to nie dotyczy i którzy
rano wyruszą do innych miejsc,
proszę zgłosić się do mnie po pomoc podróżną w wysokości 25 dolarów.
Te vouchery można zrealizować na pociągi
oraz w wybranych liniach autobusowych.
Minęło trochę czasu, przepraszam.
Co jest?
Nie uważasz, że jestem ładna?
Uważam.
Co najbardziej ci się we mnie podoba?
Wszystko.
Przestań.
Ja na przykład nie lubię wszystkiego w tobie.
Pieprz ją, no już!
Zamknij się.
Pieprz ją!
Powiedz swojemu kumplowi, żeby był grzeczny.
Wal się.
Moje nogi...
są za chude?
Nie.
Masz dobrą sylwetkę.
Raczej...
Przestrzeń nad twoimi brwiami
to dla mnie problem.
Co ty wygadujesz?
To wysokie czoło mi się nie podoba.
Masz bardzo brzydką twarz.
Wiem o tym.
Dobranoc.
Mamy chłopców, jeśli wolisz.
Nie, dziękuję.
Braci o ciemnej skórze, ale bardzo przystojnych.
Nie, to nie dla mnie.
- Czekajcie! - Czekajcie!
- Hej, nie odchodźcie!
- Hej! - Czekajcie!
Czekajcie! Czekajcie!
- Ha, dzięki, dzięki. - W porządku! Dzięki!
Było świetnie. Było świetnie.
Na pewno się jeszcze zobaczymy.
To ja cię zobaczę.
Nie, to ja.
- Zobaczymy się. - Zobaczymy się.
Obiecuję. Czekaj, czekaj.
Na szczęście.
Na szczęście. Dzięki, przyjacielu.
Przyjacielu, do zobaczenia!
Do widzenia!
Uważaj na siebie.
Do zobaczenia!
CZĘŚĆ I Tajemnica nowego początku
Być może żaden stan ani naród
w całej historii ludzkości
nie był miejscem tylu przełomowych decyzji,
co stan Pensylwania.
Decyzje, które ukształtowały
i zapewniły przetrwanie
wielkiego narodu,
które doprowadziły do wielkich ruchów kolonizacyjnych,
ustanowiły wolność wyznania w Ameryce,
założyły wielkie religie,
zapoczątkowały amerykański system edukacji,
zainicjowały potężne imperia przemysłowe,
które ukształtowały dzisiejszą cywilizację.
Tutaj rzeczy się dzieją, decyzje zapadają,
przemysł rozwija się szybciej
niż w jakimkolwiek innym stanie czy kraju.
Pensylwania.
Ziemia decyzji dla Ameryki,
amerykańskiego przemysłu i rodzin.
Attila.
Kuzynie.
Erzsébet żyje.
Co? Co?
Co powiedziałeś?
Mam od niej list.
Twoja Erzsébet żyje i jest z małą Zsófią.
Tak?
Dziękuję. Dziękuję.
To kwestia wielu rzeczy,
ale powiedziałbym, że najbardziej popularne
są meble na zamówienie, które robimy sami.
Lampy także.
Oto i ono.
Audrey przygotowała ekspozycję.
Mówi teraz jak Amerykanin z telewizji.
Tak, cóż, nie mamy telewizora,
ale jest tu dłużej niż ja żyję,
a wciąż nie brzmi jak żaden Amerykanin, którego znam.
Osiem lat temu
próbowaliśmy otworzyć coś podobnego na Manhattanie.
Wytrzymaliśmy dwa miesiące.
Nie mogliśmy konkurować z wielkimi markami.
Młode małżeństwa przychodzą
z magazynem "Better Homes and Gardens"
i mówią:
"Podoba nam się ten stolik z reklamy perfum."
A my mówimy: "Możemy zrobić coś podobnego."
A oni: "Nie, chcemy dokładnie ten."
Okazało się, że Nowy Jork nam się nie podoba.
Zero uroku, prawda, Audrey?
Każdy handlarz, kupiec, dostawca,
wszystko to jeden wielki przekręt.
Jestem z Connecticut. Znasz to miejsce?
Oczywiście, że nie zna, Audrey. Dopiero co przyjechał.
Daj mi to.
Więc...
Zrobiłem ci miejsce z tyłu.
Audrey przygotowała ci łóżko.
Jest tam.
Na razie tylko prycza i lampa, ale...
śmiało weź sobie cokolwiek z wystawy.
To wszystko, czego potrzebuję.
A jeśli chodzi o toaletę dla pracowników, wychodzisz frontowymi drzwiami,
idziesz na tyły, tam gdzie zaparkowałem samochód, pamiętasz?
Są tam schody prowadzące do naszego mieszkania.
Jeśli czegoś potrzebujesz, po prostu zapukaj.
Ty i twoja żona zrobiliście już więcej niż wystarczająco.
Wiesz, znamy kogoś,
kto mógłby sprawdzić twój nos.
Myślałem, że może nikt nie zauważy.
Co się stało?
Jeśli mogę zapytać.
Wyskoczyłem z wagonu.
Chwilę później usłyszałem głośne trzaskanie i...
Myślałem, że ktoś strzelił mi w głowę,
ale po prostu uderzyłem w gałąź.
Nikt do mnie nie strzelał.
Biorę coś przeciwbólowego, ale...
Chciałbym, żeby ktoś na to spojrzał. Dziękuję.
Zadzwonimy do Kennetha.
Chodź. Usiądź przy moim biurku.
Przyniosę ręczniki.
Czy jest mniejszy, niż się spodziewałeś?
Co?
A, sklep.
Nie.
Nie miałem żadnych oczekiwań.
Kim jest Miller?
Ja jestem Miller.
Nie, jesteś Molnár.
Już nie.
- Ani Millera, ani synów. - Tak.
Ludzie tutaj lubią rodzinne biznesy.
Co o tym sądzisz?
O czym? O meblach?
Nie, miałem na myśli wszystko do tej pory.
Filadelfię.
Ale o meblach też możesz się wypowiedzieć.
Nie są zbyt piękne.
Właśnie dlatego tu jesteś.
Maestro.
W przyszłym miesiącu mogę cię wpisać na listę płac.
Jeśli chcesz, możesz jeść z nami na górze w niedziele.
Zrobiliście już więcej niż wystarczająco.
- Nie ma o czym mówić. - Ale ja o tym mówię.
Naprawdę doceniam.
Dziękuję ci, Attila.
Goj?
Ona jest katoliczką.
Jesteśmy katolikami.
László, jestem żywa.
Attila mówi mi, że ty także żyjesz i jesteś w drodze do niego.
Cóż za radość!
Prosimy o datki. Pomóżcie bezdomnym.
Pomóżcie bezdomnym. Prosimy o pomoc.
Wasze datki pomagają zapewnić schronienie, jedzenie, ubranie...
Prosimy o pomoc dla bezdomnych.
Pomóżcie bezdomnym.
Teraz twoja kolej, William.
Widzę coś niebieskiego.
Czy to płaszcz tego pana?
Sprytnie.
Masz rację, jest w nim trochę niebieskiego.
Kuchnia zamknięta, proszę przyjść jutro rano.
Ale nie!
Czekajcie! Mam dziecko!
Przykro mi, nic już nie zostało.
Przyjdźcie rano, dopilnuję, żeby dostał posiłek.
Macie choć kawałek chleba?
To mały chłopiec. Są tu dzieci.
Ile razy mam to powtarzać? Nic już nie zostało!
Dziękuję, panie.
Będzie w porządku?
Jest jeszcze jedno miejsce, które możemy dziś spróbować.
Niech się prześpi, a jutro rano
będę tu wcześnie. Przyjdźcie do mnie.
Zajmę dla was miejsce.
Dobranoc.
Nikt nie zasługuje na życie na ulicy.
Nie zasługuję, by spędzić kolejną noc na ulicy.
Proszę o każdą pomoc, jaką możecie dać.
Dziękuję za wysłuchanie.
Niech Bóg was błogosławi. Miłego weekendu.
Rabbi Zunz?
Tak?
Moja siostrzenica i żona...
Dowiedziałem się, że utknęły na granicy austriackiej.
Proszę poczekać kilka minut, potem możemy porozmawiać.
Mikveh Israel spróbuje pomóc,
ale z USA jest to bardzo trudne, jak pan wie.
Poczekam. Dziękuję.
- Bardzo dziękuję. - Poczekaj.
29 listopada 1947 r.
Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło rezolucję
nakazującą utworzenie państwa żydowskiego w Ziemi Izraela.
Zgromadzenie Ogólne wezwało mieszkańców
do podjęcia niezbędnych kroków
w celu realizacji tej rezolucji.
To uznanie prawa narodu żydowskiego
do utworzenia własnego państwa jest nieodwołalne.
Jest to naturalne prawo narodu żydowskiego
do bycia panami własnego losu,
podobnie jak wszystkie inne narody, we własnym suwerennym państwie.
W związku z tym my, członkowie rady ludowej,
reprezentanci żydowskiej społeczności w Eretz Jisrael
oraz Ruchu Syjonistycznego,
gromadzimy się tutaj w dniu zakończenia
brytyjskiego mandatu nad Eretz Jisrael.
I na mocy naszego naturalnego i historycznego prawa,
oraz na podstawie rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ,
niniejszym ogłaszamy powstanie żydowskiego państwa w Eretz Jisrael,
które będzie nosić nazwę Państwo Izrael.
Po prostu nie wiem, co z nimi zrobić.
Co myślisz, z czym powinnam to zestawić?
Zostaw.
Jak?
Zostaw tak, jak jest.
Wygląda jak rowerek trójkołowy.
Co to takiego?
To rower dla dzieci.
Piotruś Piper wybrał porcję marynowanej papryki.
Czy Piotruś Piper wybrał porcję marynowanej papryki?
Jeśli Piotruś Piper wybrał porcję marynowanej papryki,
to gdzie jest ta porcja marynowanej papryki, którą wybrał Piotruś Piper?
Hej. Chodź ze mną.
Mamy w środku ważnego klienta.
W zeszłym roku umeblowałem mu dwupoziomowe biuro w centrum
za niewielkie pieniądze.
Jest zainteresowany, żebyśmy wykonali dla niego zabudowę
w pewnym domu.
Możesz się do niego trochę uśmiechnąć? Hm? Sprzedaj to?
Czemu zawsze tak ci zależy na interesach?
Ciągle coś sprzedajesz, zawsze sprzedajesz, sprzedajesz.
Panie Van Buren.
Pozwoli pan, że przedstawię panu mojego kuzyna László.
Proszę. Tak ludzie zwracają się do mojego ojca.
Mów mi Harry.
Harry chciałby, aby zamontować regały
w nieruchomości jego rodziny w Doylestown.
Przepraszam, że przerywam.
Liczyłem, że ktoś pojedzie tam ze mną
żeby obejrzeć gabinet mojego ojca.
Chcemy z siostrą zrobić mu niespodziankę,
przerabiając go na prawdziwą bibliotekę.
Co masz na myśli?
Tam panuje kompletny bałagan.
Masa książek i dokumentów.
Więc pewnie chcielibyśmy kilka wysokich półek
i szafek.
Może też drabinkę z kółeczkami?
Wiesz? Jak w prawdziwej bibliotece.
Jest zapalonym czytelnikiem.
Tak, możemy coś takiego zrobić.
Poproszę Audrey, żeby zeszła i popilnowała miejsca,
a ja podjadę furgonetką.
- Świetnie. - Zaraz wracam.
Płacą ci dobrze?
Przy ostatniej robocie płacili całkiem nieźle.
Mieliśmy jednak dużo elementów do zrobienia.
Wciąż coś dokładali do zamówienia. Nawet z rabatem sporo się uzbierało.
Jego stary się dorobił,
ulepszając techniki produkcyjne
w celu przyspieszenia wytwarzania statków towarowych podczas wojny.
Cholera, próbuje nas zgubić?
Myśli, że to wyścig?
Hej, no jedźże!
Trzymaj się prawej, aż zobaczysz główny dom.
Możesz zaparkować, gdzie chcesz.
Doceniam, że tak szybko tu przyjechaliście.
Ojciec wraca dopiero w przyszły piątek.
Zależało mi, żeby wszystko dopiąć na czas.
Żaden problem, szefie.
To też twój szczęśliwy dzień,
bo mój kuzyn
jest licencjonowanym architektem,
specjalistą od renowacji.
Kiedyś nawet projektował bibliotekę u nas w domu.
Całą bibliotekę miejską.
W jakim mieście?
- W Budapeszcie. - Rozumiem. Jeszcze tam nie byłem.
Nie zwracajcie uwagi na bałagan.
Wiem, jest to mocno przestarzałe, prawda?
Myślałem o półkach aż po sufit
i dobrych lampach do czytania.
Może jakieś kinkiety z wysięgnikiem.
Ojciec zawsze ma zasłonięte zasłony,
żeby chronić książki przed światłem słonecznym.
Mamy tu ekspozycję południową.
Jasne.
- Jaki masz budżet? - Jaka będzie wycena?
Zależy od materiałów.
To ma być w miarę solidne, ale bez przesady.
Może też jakieś miejsce, żeby mógł usiąść i poczytać?
Dobre krzesło albo ławka pod oknem.
Chce pan, żebyśmy to wymienili?
Jeśli starczy czasu, czemu nie?
Gałąź spadła na to zeszłego lata podczas paskudnej burzy.
Chyba nazywali to niżem tropikalnym.
Dacie radę zejść z tym poniżej tysiąca dolarów?
Zrzucamy się z siostrą.
Nie chcę żadnych dodatkowych kosztów.
Spokojnie. Zmieścimy się w budżecie.
Chce pan to mieć gotowe do przyszłego piątku, tak?
Lepiej do czwartkowego wieczora.
Nie będzie mnie tu w tygodniu, ale obsługa może was wpuścić.
Jakby coś wyskoczyło, niech zadzwonią do mnie do biura.
Jeśli ma być gotowe w czwartek,
potrzebujemy więcej rąk. Do tego materiały, szkło...
To będzie 2 000 dolarów.
♪ "Buttons and Bows" by Dinah Shore ♪ "Buttons and Bows" w wykonaniu Dinah Shore
♪ East is East and West is West ♪ Wschód to wschód, a zachód to zachód
♪ And the wrong one I have chose ♪ A wybrałam nie tę, którą powinnam
♪ Let's go where I'll keep on wearin' ♪ Chodźmy tam, gdzie wciąż będę nosić
♪ Those frills and flowers and buttons and bows ♪ Falbanki i kwiaty, i guziki, i kokardy
♪ Rings and things and buttons and bows ♪ Przeróżne błyskotki i kokardy
♪ Don't bury me in this prairie ♪ Nie grzebcie mnie na tej prerii
♪ Take me where the cement grows ♪ Zabierzcie mnie tam, gdzie beton rośnie
♪ Let's move down to some big Town ♪ Przenieśmy się do jakiegoś wielkiego miasta
♪ Where they love a gal by the cut of her clothes ♪ Gdzie oceniają dziewczynę po tym, jak się ubiera
♪ And I'll stand out in buttons and bows ♪ A ja się wyróżnię w guzikach i kokardach
♪ I'll love you in buckskin and skirts that I've homespun ♪ Pokocham cię w zamszu i własnoręcznie tkanych spódnicach
♪ But I'll love you longer stronger where ♪ Lecz pokocham cię dłużej, mocniej tam
♪ Your friends don't tote a gun ♪ Gdzie twoi znajomi nie noszą broni
♪ My bones denounce the buckboard bounce ♪ Kości mnie bolą od wstrząsów wozu
♪ And the cactus hurts my toes ♪ A kaktusy kłują mnie w palce
- Przewiń na drugą stronę. ♪ Let's vamoose where gals... ♪♪ Chodźmy tam, gdzie dziewczyny...
OK.
Powinieneś był widzieć, jak podbijał ceny.
Byłem gotów przystać na 450.
- Nie robiłem tego. - Robiłeś.
Nie robiłem. Tylko mu mówiłem, ile to będzie kosztować.
Nie, ja... Myślałem, że wszystko nam zepsuje.
Ale ty się nie cofnąłeś.
I to czyni cię profesjonalistą.
Mam nadzieję, że nie tylko o to chodzi.
Jest taka piękna.
Spójrz na nią. Ma tę czerwoną sukienkę, dokładnie w kolorze jej ust.
Zatańcz z nią.
- Nie chcę tańczyć. - No dalej.
- Nie... Nie... - Chodźże.
Nie chcę. Nie, dziękuję.
On nie chce.
Nie każ jej... Nie każ jej czekać.
Zatańcz z nią.
To jej ulubiona piosenka. To jej ulubiona piosenka.
Zrobimy to razem, pokażę ci kroki.
Zatańcz z nią.
Zatańcz z nią, zatańcz z nią. Ona tego chce.
To jej ulubiona piosenka. Attila.
To jej ulubiona piosenka.
Dalej. Zatańcz z nią. Nie...
Ona na ciebie czeka.
Dobrze, dobrze, zatańczę.
W porządku.
Idiota. Przestań.
Tak!
Spadaj
♪ Someone kind ♪ Ktoś życzliwy
♪ Who knows you treasure any simple Little pleasure ♪ Kto wie, że cenisz każdą drobną przyjemność
♪ Like a full-length mink to cover last year's blouse ♪ Jak długie futro z norek do zakrycia ubiegłorocznej bluzki
♪ It's so nice ♪ To takie miłe
♪ To have a man around the house... ♪ Mieć mężczyznę w domu...
Jesteś strasznie chudy, prawda?
♪ It's so nice to have a man around the house ♪ To takie miłe mieć mężczyznę w domu
♪ Oh so nice to have a man around the house ♪ Och, jakie to miłe mieć w domu mężczyznę
♪ Just a guy... ♪♪ Tylko jakiś facet...
Widzisz?
Jak jazda na rowerze.
Rower trójkołowy.
Rodzina.
Rower dla dzieci.
Dzieci!
Nie trafiłeś do toalety.
Co?
Chyba lepsze to niż dywan.
Kiedy spodziewa się pan, że pańska żona do pana dołączy, panie Tóth?
Nie ma wystarczająco miejsca dla was obojga w tym magazynie.
Chciałbym wiedzieć, Audrey.
Dziękuję za kolację.
Attila pokazał mi zdjęcia z magazynu.
Projekty, które robiłeś w swojej firmie.
Nie jesteś tym, kim się spodziewałam na podstawie tego, co o tobie czytałam.
Ja też nie jestem tym, kim się spodziewałem być.
Wiesz, jestem pewna, że mógłbyś dostać pracę.
Lepszą pracę.
W jakiejś firmie tutaj.
Wtedy ja...
pracowałbym dla kogoś.
To lepsze niż spanie w magazynku.
Poszukam innego miejsca, żeby się zatrzymać.
Jeszcze raz dziękuję za kolację.
Przynieście pudła. Nie upuśćcie ich.
Tutaj, tutaj, tutaj.
Facet jest bogaty, pewnie kupi więcej książek.
Zachowaj szacunek.
On lubi czytać. Może nam opowiedzieć bajkę na dobranoc.
OK. Powoli, powoli. Powoli.
Powoli.
Nie porysuj podłogi.
Tak, te długie panele.
Półki mogą mieć różną wysokość,
żeby zmieścić większe tomy,
które nasz klient dotąd układał na podłodze.
Czyli 45 stopni.
Trzy, dwa, jeden.
Idealnie. Będzie pięknie.
Tak jest. Dobrze, dobrze.
W lewo, Gordon, w lewo. I równo.
Ostrożnie teraz, w lewo.
Jeden płynny ruch.
Dalej, jeden płynny ruch.
Powoli.
Powoli, powoli, powoli.
Jest za blisko dachu!
Hej, hej, hej, hej!
O nie!
...
Mówiłem, żebyś ciągnął! Zrobiłem, co mogłem.
Teraz mamy jeszcze rynnę do wymiany.
Raz, dwa, trzy.
Tak.
OK.
Połóż to... przesuń rękę...
Jest dobrze. Jest dobrze, dobrze.
Zatańcz ze mną. Zatańcz ze mną jeszcze raz.
Attila.
Chodź. Chodź.
To pierwsze wydanie.
Wszystkie są w pierwszym wydaniu.
Jesteś idiotą.
Przestań. Idiota.
Co to jest?
Co to wszystko ma znaczyć?
Kto wam pozwolił wejść do mojego domu
i wszystko tu demolować?
- Przepraszam, przepraszam pana. - Kim ty w ogóle jesteś?
To wszystko miała być niespodzianka.
Pański syn, Harry, mówił, że nie będzie pana...
To jest dopiero niespodzianka!
Moja matka, schorowana kobieta,
siedzi na podjeździe
i boi się wejść do środka.
Przykro nam, że ją wystraszyliśmy.
Przywiozłem ją tu, żeby odpoczęła,
a tymczasem jakiś obcy Murzyn kręci się po naszej posiadłości.
Pański syn... prosił nas, żebyśmy tu przyjechali
i przerobili gabinet na bibliotekę.
Bibliotekę?
Pokój...
jest ogołocony!
Właśnie wszystko układaliśmy na swoje miejsce.
Wszystko wywróciliście do góry nogami.
Skąd wiecie, gdzie jest czego miejsce?
Bardzo uważaliśmy na pańskie rzeczy,
panie Van Buren.
Nie... Nie wiem, co panu powiedzieć.
Kim pan jest?
László Tóth.
László jest licencjonowanym architektem.
Nadzorował przebudowę.
a ja już wcześniej robiłem interesy z pańskim synem.
Mam sklep meblowy w Kensington,
Miller i Synowie.
Panie Van Buren, czy mogę panu pokazać to pomieszczenie?
Te lampy robocze zupełnie nie oddają tego, co tu zrobiliśmy.
Pański Murzyn czeka na pana za bramą.
Radziłbym spakować rzeczy i wyjechać.
Panie Van Buren...
skończyliśmy tutaj.
W porządku. Chodź.
Rano potwierdzę to z moim synem.
Moja matka jest chora.
Musi znaleźć się w domu, żeby mogła spać!
Mówisz, że wszystko w porządku?!
To wcale nie jest w porządku, to jest mój dom!
Cholera z tobą!
Obudź się.
Niezły sposób na przywitanie dnia.
Co jest?
Harry Lee dzwonił.
Mówi, że nie zapłaci.
Za… za materiały?
Mówi, że uszkodziliśmy posesję
i mam szczęście, że nie ciągnie mnie po sądach.
Nic nie powiesz?
Co zamierzasz z tym zrobić?
László...
Przyjąłem cię pod swój dach,
do mojego zakładu, a tak mi się odwdzięczasz?
Wygonisz mi klientów.
Zalecasz się do mojej żony.
Ona mi o wszystkim powiedziała. Oczywiście, że powiedziała.
Oczywiście, że mi powiedziała. Czego się spodziewałeś?
Cóż, czego ja się spodziewałem?
Nie potrafiłeś trzymać rąk przy sobie nawet, gdy byliśmy dziećmi.
Słuchaj… Nie powiem o tym Erzsi, tym razem.
Wiem, że dużo przeszedłeś.
To samo powiedziałem Audrey.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Ale nie mogę ci już dłużej pomagać.
Zrozumiałeś?
Erzsébet,
możesz pisać do mnie na nowy adres…
Czekam na ciebie. Czekam i czekam.
Potrzebujesz pieniędzy? Czego potrzebujesz?
Twój, László.
Dzień dobry, Filadelfio.
Jest czwartek, 7 listopada 1950 roku.
To może być pierwszy raz od 1930,
kiedy Partia Republikańska może przejąć kontrolę…
Gordon.
Siły amerykańskie i ONZ osiągnęły znaczne postępy
na półwyspie koreańskim…
Wstawaj. Gordon.
No dalej.
Wstawaj.
Musimy iść. Pozwoliłem ci dłużej pospać. Czas wstać.
Och. Gordon.
Czy pan László już wyszedł? Muszę z nim porozmawiać.
Poczekaj.
Hej.
László?
To na moją kontuzję.
Siostra Elizabeth pyta o ciebie.
Zaraz przyjdę.
Zrób mi przysługę i wstrzymaj się z tym, dopóki nie odbijemy kart.
O co chciała cię zapytać?
Prosiła mnie o zaangażowanie.
W sensie… żebyś pomógł?
I tak już pomagam.
Chce, żebym chodził na nabożeństwa w niedziele
i zbierał datki.
I co jej odpowiedziałeś?
Powiedziałem, że się zastanowię.
Brzmi uczciwie, nie?
Pójdę gdzie indziej.
Czemu nie poprosisz o miejsce do spania,
gdziekolwiek się wybierasz?
Nie pozwolę, by moi rodacy uważali mnie za żebraka.
Nigdy.
♪ "To Each His Own" by Eddy Howard "To Each His Own" w wykonaniu Eddy’ego Howarda
♪ A Rose must remain Róża musi pozostać
♪ With the Sun and the rain W słońcu i deszczu
♪ Or its lovely promise won't come True Inaczej jej piękne obietnice się nie spełnią
♪ To each his own Każdemu według jego woli
♪ And my own is you A moją jesteś ty
♪ What good is a song Po co jest piosenka
♪ If the words don't belong? Jeśli słowa nie mają sensu?
♪ And a dream must be a dream for two A marzenie musi być wspólne dla dwojga
♪ No good alone Samo nic nie znaczy
♪ To each his own Każdemu według jego woli
♪ For me, there's you Dla mnie jesteś ty
♪ If a flame is to grow Jeśli płomień ma zapłonąć
♪ There must be a glow Musi pojawić się blask
♪ To open each door, there's a key Do każdych drzwi jest jakiś klucz
Jest tu pewien drań, który chce się z tobą zobaczyć.
László Tóth, to ty?
Szukam cię.
Nie dziwię się, że nie mogłem cię znaleźć, zapewne to przez brodę.
Co mogę dla pana zrobić?
Chciałbym cię zabrać na obiad.
Nie robimy przerwy jeszcze przez dwie godziny.
Wskaż swojego kierownika. Oświecę go.
Widziałeś to?
Zapewniam cię, że wszyscy inni widzieli.
Sprawdź stronę 66.
Gdzie studiowałeś?
W Bauhausie w Dessau.
Bauhaus? Wspaniale.
Przeczytaj podpis pod zdjęciem.
Co o tym myślisz?
Wygląda dobrze.
I to jeszcze jak.
Czemu się nie obroniłeś,
kiedy wpadałem na was jak wariat?
Dzwoniłem do tego twojego amerykańskiego kuzyna…
- Attili. - Tak, właśnie.
Najpierw przeprosiłem, potem obsypałem go pochwałami.
Ale on, całkiem uczciwie, skierował mnie do ciebie.
I od tego czasu odrobiłem lekcje.
To wszystko twoje, prawda?
Tak.
Wszystkie?
Tak.
Przepraszam, zdenerwowałem cię?
Nie.
Wcale nie.
Nie wiedziałem, że te zdjęcia wciąż są dostępne.
Tym bardziej, że mogą mieć znaczenie.
Mogę je zatrzymać?
Oczywiście.
Są bardzo artystyczne.
W rzeczywistości wypadają jeszcze lepiej.
Mogłeś więcej opowiedzieć o swoim doświadczeniu.
Nie…
Nie ułatwiłeś sobie sprawy tamtego dnia.
Trudno się było wtrącić przy tej całej awanturze.
Wstyd mi.
Naprawdę, jest mi wstyd…
Zachowałem się jak głupiec.
Moja…
Moja matka umierała.
To nie usprawiedliwia, ale zmarła w ten weekend w domu.
Przykro mi to słyszeć o twojej matce.
Powiedz, czemu uznany zagraniczny architekt
przerzuca węgiel w Filadelfii?
Cóż, zajmuję się też budową kręgielni.
Ale…
Reich odrzucił mnie i moich kolegów
ze względu na nasz styl pracy.
Uznał go za niezgodny z duchem niemieckim.
Nie chcę być nieuprzejmy,
ale mam czas tylko na kawę.
Nie byłeś przygotowany na to, co zobaczyłeś.
To zrozumiałe.
Cieszę się, że potrafisz to teraz docenić.
Ja nie tylko to doceniam, panie Tóth. Ja to sobie cenię.
Nienawidzę niespodzianek.
Mój głupi syn powinien był to wiedzieć.
Ale słuchaj, nie przyszedłem się przechwalać ani smucić.
Przyniosłem ci pieniądze, które ci się należą.
Na marginesie, to nie ja zaproponowałem,
żebyście z partnerem nie dostali zapłaty.
Dowiedziałem się o tym po fakcie.
Uszkodziliśmy trochę rynny, którą zamierzaliśmy wymienić,
ale nastąpiło nieporozumienie.
Zapomnij o tym. Weź pieniądze.
Dziękuję.
Gdybym był na pana miejscu, schowałbym to w bieliźnie.
Albo w bucie.
Tak.
Zapraszam pana, by zobaczyć bibliotekę w świetle dnia.
Dziękuję, ale już ją widziałem.
W takim razie zapraszam, żeby pan z niej skorzystał.
W porządku. Świetnie.
Poproszę kierowcę, żeby przyjechał po pana w niedzielę rano.
Jeśli nie ma pan lepszych planów.
Nie.
Proszę.
Proszę mi zapisać swój adres.
Nasza rozmowa wydała mi się przekonująca i intelektualnie pobudzająca.
Do widzenia.
Miło było.
Hej, hej, proszę, nie ruszaj się za bardzo.
Trzeba chwilę poczekać.
Poczekaj, potrzymaj to.
Tak, on jest w środku.
Wszyscy już wyszli. Czas się zbierać. Zamknięte.
Nie pchaj! Wiem, że on tam jest.
Nikogo tam nie ma.
Mój przyjaciel by mnie nie zostawił! Proszę.
Nikogo tam nie ma! Zamknięte.
- Nie! Nie. - Wynoś się.
Idź do domu.
Słuchaj, mój przyjaciel tam jest, proszę!
- Au! Mój nos! - Powiedziałem, idź do domu.
Hej, proszę pana, koniec seansu. Nie można tu spać.
To zapotrzebowanie dotyczy pochodnych opium, narkotyków…
… używanych w medycynie
do łagodzenia bólu i wywołania snu.
Stosowane bez nadzoru,
stają się niebezpiecznymi, uzależniającymi substancjami.
Gdy już się uzależnisz, musisz mieć…
Co? Co?
…ciągłe dostawy, za wszelką cenę.
Prawo nie zapewni mu dostępu do…
Chodź.
Chodź ze mną.
Dobry kiciuś. Chodź ze mną.
Po prostu chodź.
Rodzina Van Burenów wysłała mnie po ciebie.
Aa!
Na siedzeniu obok ciebie jest wyprasowana marynarka wieczorowa.
W końcu jesteś!
Bohater dnia.
Coś ty ze sobą zrobił?
Spadłem z belki i…
- Wszyscy są strasznie głodni. - Harry, chyba się znacie.
Tak, pamiętam. Dzień dobry.
Tato, kuchnia pyta, czy możemy już usiąść do stołu.
A to jest bliźniaczka Harry’ego, Maggie.
Dzień dobry, panie Tóth. Biblioteka jest wspaniała.
Dziękuję.
Dobrze, chodźmy jeść.
On nie lubi się chwalić osiągnięciami, ale…
Dzieła pana Tótha są cenione
w dużej części Europy Zachodniej i Środkowej.
W wielu czasopismach architektonicznych można znaleźć o nim wzmianki,
jeśli ktoś się takimi rzeczami interesuje.
Jaką dziedziną się zajmowałeś?
Teatry, synagogi, renowacje.
Wiele projektów, w tym kilka dość nietypowych.
Czy jest pan żonaty, panie Tóth?
Tak.
Ona wciąż jest w Europie.
Dlaczego?
Zostaliśmy rozdzieleni.
Przymusowo.
Skąd pan pochodzi, jeśli można spytać?
Nie rozpoznaję akcentu.
Z miasta Budapeszt.
Zniszczone podczas wojny. To straszne.
Jak wyglądała wojna?
Słyszymy tu czasem historie, od których włos się jeży.
Nie wiedziałbym, od czego zacząć.
Czy planuje pan wrócić do Europy, panie Tóth?
Ale moja żona teraz próbuje przyjechać tu do mnie.
Ale sytuacja jest trudna.
Cóż, po śmierci Roosevelta
powinno być łatwiej.
On odszedł, ale wszyscy wciąż się boją,
że tacy jak ja stanowią zagrożenie dla ich bezpieczeństwa narodowego.
Kiedy mówi pan „tacy jak ja”, ma pan na myśli Żydów?
Jesteśmy Żydami.
Michelle przeszła konwersję.
Tak samo moja Erzsébet.
Wymagało to dużo poświęcenia i nauki,
ale…
niewielu w domu to doceniło.
Szkoda, że Narodowi Socjaliści nie patrzyli tak samo.
Ale nie chodzi wyłącznie o Żydów.
Obcokrajowcy.
Miałem szczęście wyjechać z Bremerhaven wtedy, kiedy wyjechałem.
Rozkaz Trumana ułatwił przeniesienie mojej grupy.
Innym się nie poszczęściło.
Brzmi to bardzo boleśnie, László.
Bardzo nam przykro.
Michael jest moim przyjacielem i moim prawnikiem, w tej kolejności.
Michael, czy to procedura, którą twoja kancelaria mogłaby przyspieszyć?
To wcale nie jest takie proste, obawiam się.
Moja żona nie może zostawić mojej siostrzenicy, bo ona jest…
młoda, bez matki i bardzo chora.
Są tylko we dwie?
Chętnie złożę zapytanie w twoim imieniu.
Istnieje coś, co nazywa się Ustawa o przesiedleńcach
i właśnie weszło w życie.
Pozwoli około 200 000 Europejczykom
uzyskać prawo stałego pobytu.
Można już o tym przeczytać w gazetach.
Kancelaria Michaela reprezentuje biuro wiceprezydenta.
Prezydenta?
Stanów Zjednoczonych.
Gratulacje.
Przyjdź do naszego biura w Filadelfii w poniedziałek.
Zadzwoń pod ten numer, a moja asystentka wszystko ustali.
Powie ci, co musicie oboje dostarczyć.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Myślę, że pójdziemy na kawę do gabinetu, co?
Dziękuję.
Byłem kiedyś żonaty.
Urodziła mi dwoje pięknych dzieci.
Mimo to moja matka Margaret oraz bliźniaki
wymagali mojej uwagi
przez każdą wolną minutę mojego skromnego czasu.
Z czasem między moją byłą żoną a Margaret zaczęło być niezręcznie,
więc się rozeszliśmy.
Polubownie.
Margaret wychowywała mnie sama w Rochester.
Byliśmy tylko we dwoje.
Jej rodzice wyrzekli się jej z powodu nieślubnego dziecka.
Była moją jedyną prawdziwą rodziną,
poza bliźniakami w późniejszych latach, oczywiście.
Mówię ci, krótko przed ich śmiercią,
rodzice mojej matki,
nie wiem, czy mogę ich nazwać dziadkami,
skontaktowali się z Margaret i ze mną, po tym jak przeczytali artykuł
o rzekomym sukcesie mojej pierwszej firmy.
W rzeczywistości
nie wiedliśmy sobie wtedy najlepiej
i wkrótce musieliśmy zamknąć interes,
ale to nie było jeszcze publicznie wiadome.
Myślę, że wywnioskowałeś z naszych poprzednich spotkań, że mówię wprost,
nie jestem skłonny do przesady ani szczególnego sentymentalizmu.
Ale moja matka…
była bezbronna wobec ich poufałości.
Twierdziła, że mogą być chorzy albo bliscy śmierci
i całkiem prawdopodobne, że potrzebują pieniędzy.
Nie podobało mi się, że Margaret, zwykle kobieta praktyczna,
posunęła się do tak banalnych założeń.
Mimo to zgodziłem się spotkać z nimi osobiście,
częściowo, by ją uspokoić,
ale też by zaspokoić ciekawość co do własnego pochodzenia.
Wiesz, to naprawdę jest sprytne,
jak przestrzeń otacza człowieka, ta wymuszona perspektywa.
Myślę tak samo, tak.
Przypomina mi to opowiadanie, które kiedyś czytałem.
O bibliotece bez końca.
Pracuje pan teraz nad czymś, panie Tóth?
Nad kręgielnią.
Przepraszam, właśnie opowiadałem
naszemu przyjacielowi pewną historię.
Przepraszam najmocniej. Proszę wybaczyć.
Zgodziłeś się ich zobaczyć.
Wymieniliśmy grzeczności przez telefon
i zaproponowałem, że odwiedzę ich
w ich skromnym mieszkaniu
w sąsiednim miasteczku.
Zaśmiałem się, gdy uświadomiłem sobie, że cały czas mieszkali tak blisko.
W drodze…
miałem czas, by pomyśleć.
W końcu ustaliłem kwotę,
którą czułem się gotów im zaoferować,
biorąc pod uwagę, że byli, czy tego chciałem, czy nie,
naszymi jedynymi żyjącymi krewnymi.
Przyjęli mnie gościnnie,
więc szybko wyjaśniłem, że wystawiłem im czek
na 25 000 dolarów.
Kiedy im go wręczyłem, wydawali się odetchnąć z ulgą,
choć może trochę się zawiedli samą sumą.
Byli jednak uprzejmi i podziękowali mi mimo wszystko.
Czułem się bardzo nieswojo.
Ale zanim wyszedłem, zadałem im pytanie.
Co zrobicie z tymi wszystkimi pieniędzmi?
Bredzili coś o cudach czy czymś w tym rodzaju.
Przez chwilę wszystko w zasięgu ich wzroku
wydawało się rozwiązywalne, osiągalne.
W końcu mieli być w porządku
i jaki to ja byłem wspaniałomyślny wnuk.
Przy wyjściu,
zanim dotarłem nawet do końca ich trawnika,
oboje wybiegli za mną, krzycząc.
„Zapomniałeś złożyć podpis, Harrison.”
Zebrałem się na odwagę, by być szczerym
i rozmawiać z nimi jak z dorosłymi.
Nie zapomniałem, powiedziałem,
ale ostatecznie nie chciałem go podpisać,
bo ich reakcja była niewłaściwa.
To był dla nich taki szok.
Przez chwilę myślałem, że umrą
tam, na tym trawniku.
Ale oni po prostu zapłakali i zaczęli się zachowywać jak żebracy.
Cała ta sytuacja okazała się o wiele bardziej niepokojąca, niż się spodziewałem.
I tak pod warunkiem,
że zostawią Margaret w spokoju od tamtej pory,
wypisałem im inny czek na 500 dolarów i podpisałem go.
Tak bardzo kochałem moją matkę, panie Tóth.
Robiliśmy różne rzeczy dla siebie.
Czego mogli oczekiwać
po tym, jak was oboje traktowali?
Tak, tak, właśnie tak to widzę.
Odpowiedz mi na coś.
Dlaczego akurat architektura?
To jakiś test?
Nie, nie o to chodzi.
Nic samo w sobie się nie wyjaśnia.
Czy istnieje lepszy opis sześcianu
niż ten, który dotyczy jego konstrukcji?
Była wojna.
A jednak z tego, co wiem…
wiele miejsc moich projektów przetrwało.
Wciąż tam są, w mieście.
Gdy straszliwe wspomnienia o tym, co zaszło w Europie,
przestaną nas upokarzać,
spodziewam się, że zamiast tego posłużą za bodziec polityczny,
wywołując wstrząsy, które tak często następują
w cyklach dziejów narodów.
Już spodziewam się wspólnotowej retoryki gniewu i strachu.
Cała rzeka takich błahych haseł może popłynąć bez przeszkód.
Ale moje budynki zaprojektowano tak, by przetrwać erozję
brzegów Dunaju.
Jakże poetycka odpowiedź.
Musiałeś być uwielbianym profesorem.
Mówiłem już, że nasze rozmowy są…
intelektualnie pobudzające.
Zgadzam się z tobą.
- Proszę wszystkich o uwagę. - Proszę, proszę.
Weźcie kieliszki brandy i wyjdźcie za mną na zewnątrz.
Mam dla was wspaniałą niespodziankę.
Dokąd nas prowadzisz, Harrison?
Zimno tu jak diabli.
Spróbuj robić to w szpilkach.
Jeszcze kawałek, chodźcie.
Wytrzymajcie chwilę, wszyscy.
Spokojnie, już prawie jesteśmy.
Dobrze.
Jak wielu z was wie,
ten ostatni rok był dość trudny
dla mnie, Harry’ego i Maggie.
Tato, jest tu bardzo zimno. Może wrócimy do środka?
Maggie, proszę. Cicho.
Wyprowadziłem was wszystkich tu na zimno dzisiejszego wieczoru
nie po to, by oglądać się za siebie w przeszłość,
ale by wspólnie spojrzeć w przyszłość.
Jak wiecie, za tym wzgórzem jest Doylestown.
I na tym terenie zamierzamy zbudować ośrodek dla społeczności
imienia Margaret Lee Van Buren.
Harrison, to piękne.
To będzie wystarczająco święte miejsce,
by jej dusza mogła je zamieszkać.
Miejsce spotkań, refleksji, nauki.
A pan, panie Tóth, zbuduje to dla niej.
Coś nieograniczonego, coś nowego.
Widzę, że jest pan zaskoczony. Cieszę się.
Myślałem, że może się pan domyśli.
Nie. Nie.
Posłuchaj.
Nie przypadkiem los zetknął nas ze sobą
w przededniu śmierci mojej matki.
Dobrze odczytuję znaki.
Panie, nie wiem, co ta propozycja obejmuje.
Omówimy szczegóły w domu,
ale dostanie pan uczciwe wynagrodzenie.
Zapewnimy też miejsce na tej posiadłości,
gdzie będzie pan mógł mieszkać i pracować.
Myślę, że mieszkając tu,
będzie pan miał czas i przestrzeń,
aby należycie to zaprojektować.
A jeśli przyjedzie pańska rodzina,
również jest tu mile widziana.
Co pan na to?
Cóż, ja… Chciałbym coś narysować
i wtedy to panu przedstawić.
Chce pan wygrać zlecenie.
W porządku, może pan tak zrobić.
Zimno tu, wracajmy do środka.
Chodźmy.
Przepraszam.
Przepraszam bardzo.
Przywiózł mnie tu kierowca, nie pamiętam jego imienia.
Przepraszam. Nie, ja muszę wrócić. Ja…
Czy ktoś mógłby skontaktować się z człowiekiem,
który mnie dziś po południu przywiózł?
Chwileczkę, proszę.
Panie Tóth, przepraszam, że pan czekał.
Harrison poszedł spać. Życzy panu dobrej nocy.
Mógłby mi pan pomóc znaleźć kierowcę?
Bardzo przepraszam za popisy mojego ojca.
Musiał pana zaskoczyć.
Nic się nie stało.
On często podejmuje decyzje
bez konsultacji z nami wszystkimi.
Nie brałem tego do siebie.
Powinien pan.
Powinien pan, rozumie pan.
Ojciec chciałby, żebyśmy pana zatrudnili.
Oh.
Nie mam tu żadnej infrastruktury.
Dlatego poprosił mnie,
żebym nadzorował i pomagał panu w tym przedsięwzięciu.
Nie mam pojęcia, jakie będą ramy tego projektu.
Kiedy wyłuskam istotę ojcowskiego wybuchu,
spróbuję nadać temu sens ekonomiczny.
Dziś mamy w domu mnóstwo gości,
więc pozwoliłam sobie przygotować panu miejsce
w domku gościnnym.
Możemy sprowadzić pana rzeczy jutro rano.
Panie Tóth?
Chwileczkę!
Proszę pana?
Wołał mnie pan, proszę pana?
Ach tak, László, proszę wejść.
Miałem widzenie.
Mam kilka szkiców.
Pracowałem też nad czymś,
co mogłoby się tu przydać, jeśli chce pan spojrzeć.
Jeszcze chwilkę, mam zamglone oczy. Proszę usiąść.
Proszę wybaczyć mój wygląd, ja...
Mam w głowie jakby stolarzy
powodujących okropne dzwonienie w uszach.
Musi się pan uzbroić w cierpliwość.
Mogę wrócić później.
Cicho! Zanim mi ucieknie. Sny szybko znikają.
Tak, wiem.
Doylestown jest piękne,
ale nie jest ośrodkiem kultury, prawda?
- Jasne. - Ale może się nim stać.
Gdyby było tu audytorium,
można by zorganizować festiwal teatralny.
Pewnie.
A poza sezonem mogliby z niego korzystać
miejscowi uczniowie.
Tak.
A co pan powie na salę gimnastyczną?
W młodości trenowałem zapasy.
Mam miłe wspomnienia, jak matka jeździła ze mną
na zawody do okolicznych miasteczek.
Może basen?
Nie umiem pływać.
Może to za drogie?
Nie mów mi o pieniądzach.
Pensylwania ma więcej domów zamieszkanych przez właścicieli
niż jakikolwiek inny stan.
Więcej małych miasteczek i niewielkich miast,
oraz więcej osób mieszkających w takich miasteczkach niż w jakimkolwiek innym stanie,
a także jedne z największych miast na świecie.
Wszystko to sprawia, że Pensylwania jest prawdziwą ziemią wyboru
dla rodzin szukających wspaniałego miejsca
do życia i pracy,
by cieszyć się bogactwem czasu wolnego
w połączeniu z pobliskim, stabilnym zatrudnieniem.
Nie mów mu o pieniądzach.
Rozmawiałem z naszymi znajomymi z biura burmistrza hrabstwa Bucks,
którzy są przychylni, by pozyskać lokalne i stanowe środki
na sfinansowanie naszego projektu,
jeśli zgodzimy się przeznaczyć pewien...
znaczący element tego centrum
dla społeczności chrześcijańskiej.
To przecież centrum społecznościowe dla wszystkich.
Czego oni chcą, salki modlitewnej?
Mam wrażenie, że oczekują czegoś
bardziej szczególnego i znaczącego w zamian za dofinansowanie.
No i jeszcze czekamy,
aż zatwierdzą całość projektu.
Przepraszam. Audytorium, sala gimnastyczna, biblioteka.
Ojciec mówił raczej...
raczej o czytelni ogólnodostępnej.
Biblioteka i kaplica?
To są cztery budynki, Harry.
Cztery, nie jeden.
To ambitne.
I myślałem, że ci się to spodoba.
Skontaktowałem się z naszym stałym wykonawcą, Leslie Woodrow.
Pierwszy raz pracowaliśmy z Leslie,
gdy był jednym z naszych oficerów inżynierii okrętowej,
ale od tamtej pory nadzorował kilka ważnych projektów budowlanych,
w tym te biura.
Mój ojciec przeznacza na ten projekt 850 000 dolarów,
co, moim zdaniem, jest kwotą bardzo rozsądną,
o ile wręcz nie wygórowaną.
Jeśli Leslie się zgodzi,
to od razu zacznie dla nas tworzyć kosztorys.
Ta kwota 850 000 dolarów
obejmuje również wynagrodzenia dla ciebie i Leslie.
Zrobiliśmy też już krok naprzód
i załatwiamy ci licencję tutaj, w Pensylwanii.
No cóż, Harry, zaczynajmy kopać.
Erzsébet, poznałem wpływowego amerykańskiego prawnika,
który twierdzi, że może pomóc tobie i Zsófii w waszej sytuacji.
Czy mamy może gdzieś wspólne zdjęcie
przedstawiające ciebie i Zsófię?
Cokolwiek łączy ją z tobą?
Skontaktowałem się z kolegami,
którzy czasem bywali na przyjęciach w naszym domu.
Czekam na odpowiedź.
Kto tylko przyjdzie ci do głowy, napisz do niego i wyjaśnij, jak to pilne.
Wszystko, co powiąże ją z tobą, a ciebie ze mną,
bardzo pomoże panu Hoffmanowi.
504, 505, 506,
507, 508.
Dołączam listę potrzebnych rzeczy i informacji, o które poprosił jego urząd.
Proszę wypełnić co tylko możesz z tych dokumentów
i od razu odesłać mi oryginały.
Wygląda na to, że szczęście się do mnie uśmiechnęło.
Nieoczekiwany zbieg okoliczności
sprawił, że dostałem intrygującą propozycję, drugą szansę.
…trzy, cztery,
pięć, sześć, siedem.
Czuję cię teraz bliżej niż kiedykolwiek.
Kocham cię, twój László.
Równo, równo. Wyżej, wyżej.
Trochę wyżej. Dobrze. Dobrze, dobrze, dobrze.
Cała powierzchnia to 2684 metry kwadratowe,
wliczając spory system kondensacyjny do gromadzenia wody deszczowej,
poniżej poziomu terenu.
Wąskie otwory tu i tu
to świetliki, które można też traktować jako wyznaczniki
podziału przestrzeni po obu stronach hali wejściowej.
Te moduły są konwertowalne, wielofunkcyjne.
Każdy z nich pomieści po 500 osób po jednej stronie.
Zaprojektowane systemy do siedzenia i przechowywania
pozwalają na konferencje, salę gimnastyczną, audytorium.
Te pomieszczenia o bardziej standardowym rozmiarze to prefabrykowany beton.
Kaplica w sercu budynku
z ołtarzem z marmuru z gór Carrara...
Nie widzę tego.
…będzie stanowić centralny punkt instytutu.
Harry, co myślisz o sali gimnastycznej
z boku budynku?
Nie wiem.
Wygląda to jak koszary.
Może dlatego, że nigdy nie byłeś w wojsku, Harry.
Według mnie to duża niespodzianka. Proszę, ciągnij dalej.
Pokażę na przykładzie.
Kiedy słońce wędruje ze wschodu na zachód,
drewniane belki u podstaw wież
połączą się w kształt krzyża na ołtarzu,
kiedy zostaną oświetlone.
Niesamowite.
Jakie to piękne.
Maggie, zamów kawę, proszę.
Według mnie to cudowne, panie Tóth.
Dziękuję.
Jaka jest wysokość tych wież?
Też jakieś sześć czy siedem metrów?
Czy ja dobrze zrozumiałem,
ponad 800 tys. stóp kwadratowych powierzchni?
Jeśli w ogóle stać nas na te materiały, panie Van Buren.
Marmur z Sylacauga jest wysyłany z hrabstwa Talladega.
co może być możliwe,
jeśli uda mi się coś wskórać.
Z całym szacunkiem, czy nas stać na te materiały?
Beton jest solidny i tani.
Beton? Nie wygląda to zbyt ładnie.
Może podzielimy się jakoś wyborem materiałów?
Na szczęście nie panu przypada
decydowanie o estetyce budynku, panie Woodrow.
A marmur Sylacauga jest biały, jak czysta kartka.
Tutaj mam kolor niebieskoszary z delikatniejszym żyłkowaniem.
Wolę włoski. Bardziej pasuje.
Będę musiał to sprawdzić, ale…
Znam kogoś zdolnego,
włoskiego kamieniarza, dla którego już zlecałem prace.
A, jeszcze jedna sprawa, zanim zapomnę. Nazwa.
Chciałbym, żeby była dobrze widoczna, tak.
Czy to rzeczywiście to, co pan sobie wyobrażał?
Czy coś mi umknęło?
Kiedy Harry do mnie zadzwonił,
mówił o tym jako o projekcie osobistym.
Jeśli to jest nasza ostateczna wersja,
w takiej skali,
to harmonogram trzeba będzie znacznie przesunąć.
Wolę działać z długiem
niż odpuścić z oszczędnościami, Leslie.
Nie przekroczymy naszych założeń finansowych.
Pańska babcia kochała marmur,
zapewniam pana.
Jak idą nasze rozmowy z biurem burmistrza?
Czekają na nas. Dobrze.
Ponaglaj ich.
- Dobrze. - Dziękuję.
Cholera.
Dzień dobry, Leslie.
Tylko nie mów mi, że dopiero wstałeś.
Daj mi dwie minuty.
Dam ci trzy, jeśli przeznaczysz je na prysznic.
Trzy.
Czekam na zewnątrz.
Wielki dzień.
Wielki dzień. Wstawaj.
Burmistrz nie ma całego dnia, Leslie.
W porządku, Harry.
Czy pański ojciec też do nas dołączy?
Niestety nie, jest za granicą w interesach.
Przesyła pozdrowienia.
Jest bardzo zaangażowany w ten projekt.
To dla nas priorytet.
Pytał, czy jutro mógłby do pana zadzwonić,
żeby omówić wszystko dokładnie.
Oczywiście, kiedy panu pasuje.
Dobrze, nie ma sprawy.
Sylvia w moim biurze
może ustalić praktycznie dowolną godzinę jutro po południu.
Przepraszam.
No cóż, to dość... inne.
Bardzo nowoczesne.
– Tak. – No dobrze.
Proszę nam opowiedzieć, co pan ma na myśli.
Sama faza budowy zapewni
około 80 miejsc pracy na miejscu.
Stolarze, malarze, a po ukończeniu nawet 150 etatów,
bo wtedy obiekt wymaga stałej obsady personelu.
Kiedy zamierza pan odpowiedzieć na pytania z tej skrzynki?
Tak...
Tak.
Chciałbym też odnieść się
do niektórych obaw i komentarzy na piśmie,
które otrzymaliśmy anonimowo przed dzisiejszym spotkaniem.
Pytania dotyczące mojej przeszłości,
pochodzenia i przekonań ideologicznych, jeśli można tak powiedzieć.
Jako cudzoziemiec
i nowo przybyły do Doylestown,
widzę społeczność w potrzebie.
I to jest mój jedyny argument, który ma znaczenie.
Pan Van Buren, hojny mecenas i praktykujący protestant,
a ja zbuduję miejsce, w którym będziecie chcieli
się zgromadzić i zainspirowani do oddawania czci.
Możecie być pewni
że uszanujemy tradycje Doylestown.
Centrum Twórczości i Aktywności imienia Margaret Lee Van Buren
będzie jego manifestacją.
Punkt orientacyjny, który głosi nie tylko "Jestem nowy",
ale "jestem częścią nowej całości".
Proszę o podanie… jak to się nazywa?
Latarka... Latarkę.
Dobrze.
Tu widzimy wnętrze kaplicy.
Pomieści 119 osób.
O świcie.
O zachodzie słońca.
- W południe. - O, to pomysłowe.
Jednym z najbardziej podstawowych surowców na świecie…
…który narodził się skromnie w małym miasteczku
położonym między zielonymi wzgórzami Pensylwanii.
László!
Minęło kilka miesięcy, odkąd pan Hoffman poprosił o potrzebne materiały,
odkąd dostałam twój list.
Stal.
Na początku nie wiedziałam, co robić,
ale nagle pomyślałam, żeby skontaktować się z
naszą sąsiadką z góry w Budzie, panią Horváth!
Być może nic nie miało
większego znaczenia dla rozwoju Ameryki
niż stal z Pensylwanii.
Zdołała mi dostarczyć kilka rodzinnych fotografii,
na których wyraźnie widać ciebie, mnie i Zsófię
z jej matką w dniu naszego ślubu.
Stal.
Biedaczka myślała, że nie żyjemy przez te wszystkie lata,
więc trzymała je na kominku ku naszej pamięci.
Stal na wielkie budowle,
stal na mosty, stal na samochody.
Zsófia mogła mieć wtedy najwyżej dziewięć lat,
ale jej twarz i wyraz są nie do pomylenia.
Stal na pociągi i tory.
Dołączam wszystkie poza jedną,
Stal na samoloty.
W razie gdyby ten list do ciebie nie dotarł.
Trzymam go przy piersi,
nasze drzewo genealogiczne przy moim sercu.
Stal dla dział wojennych i maszyn pokoju.
László,
Czy to oznacza, że wkrótce się ponownie spotkamy?
Stal.
Twoja, Erzsébet.
PRZERWA
CZĘŚĆ II Sedno surowego piękna
- W prawo czy w lewo? - W lewo.
Mogli nas minąć?
Mój znajomy w Nowym Jorku potwierdził, że wsiedli.
To może oni?
Nie, to nie oni.
Zsófia?
Zsófia. To… to ona.
Zsófia!
Co się stało?
Przepraszam, że ci nie powiedziałam.
Co się stało?
Może to nie będzie na stałe.
Co się stało? Ktoś cię skrzywdził?
To osteoporoza spowodowana głodem.
Pofarbuję włosy. Wiem, że wyglądam brzydko.
Gdzie jest Attila?
Nie chciałem, żeby się rozczarował,
gdybyście się spóźnili z jakiegoś powodu.
Zsófia, kochanie.
Zsófia.
Witajcie w Ameryce.
Jak miło was w końcu poznać.
Był czas, że myśleliśmy,
że on was sobie wymyślił.
Czyż nie jest fascynujące, kiedy poznajemy najbliższych
wielkich artystów i myślicieli?
Dziękuję za opiekę nad moim László.
Jako ludzie o wyjątkowych przywilejach
zawsze uważałem, że naszym obowiązkiem jest wspierać najważniejsze talenty naszych czasów.
Oczywiście sam nie posiadam żadnego takiego talentu.
Prawdę mówiąc…
jestem niezmiernie zazdrosny o ludzi takich jak on.
Niemożliwe, panie Van Buren.
Świetnie sobie pan radzi.
Tato czeka na komplementy. Proszę mu nie ulegać.
Ta posiadłość jest piękna.
Prawda?
Erzsébet…
Przepraszam, czy wymawiam to poprawnie?
W porządku, tak.
Może pan też mówić do mnie Elizabeth, jeśli tak panu wygodniej.
A pani angielski jest wspaniały.
Dziękuję. Studiowałam w Anglii.
Och. Gdzie?
Oxford. Studiowałam angielski.
I wróciłam do domu, żeby zająć się komunikacją.
I czy coś z tym zrobiłaś?
Tak. Pracowałam w popularnej gazecie krajowej u nas w kraju,
Magyar Nemzet.
Och. Dziennikarka. Hmm!
- Czy to były sprawy kulturalne? - Sprawy zagraniczne.
Może pomoże pani mężowi brzmieć trochę mniej,
jakby był pucybutem na etacie.
Nie powiedziałeś im nic o mnie?
László, jak długo już tu jesteś? Cztery, pięć lat?
Nie masz już żadnego wytłumaczenia.
Przepraszam. Trochę się zagalopowałem.
Podasz mi to z powrotem?
Zaoszczędzony grosz.
Sofia, tak?
Zsófia.
Rozumie angielski?
- Tak. - Tak.
Tak. Doskonale rozumie.
Kobieta, wspierająca mężczyznę.
László? Mogę z tobą na chwilę porozmawiać?
Tak, proszę pana?
Za radą Lesliego
pokazaliśmy twoje plany innemu architektowi.
Co? Komu?
Komuś, z kim pracowaliśmy
przy domu towarowym w centrum miasta.
To drobne zmiany.
Miejsca, gdzie można by zaoszczędzić parę groszy.
László?
- Leslie to drań. - Tak, właśnie.
Za to mu płacimy.
Drogie Panie, to był zaszczyt was gościć.
Przepraszam za te zabawki.
Pamiętałem cię jako małą dziewczynkę.
Spójrz na swoją matkę.
Moja siostra była piękna, prawda?
Nawet gdy była chora, była taka piękna.
Jesteś zły?
Złościsz się na mnie, że nie powiedziałam ci o moim stanie?
Jeśli chcesz się pokłócić,
to może poćwiczę angielski.
Przestań. Twój angielski jest całkiem w porządku.
Ten żart o pucowaniu butów był po prostu bez polotu.
Jutro zabiorę cię do kogoś.
Do specjalisty.
Nie złość się na mnie.
Nie chcesz już ze mną być?
Przestań gadać głupoty.
Myślisz, że wyglądam starzej?
Jesteśmy starsi.
Nie możesz mi powiedzieć czegoś miłego?
Kocham cię, krowo.
Możesz mnie dotknąć.
Nie chcę cię…
nie chcę cię skrzywdzić fizycznie.
Nie skrzywdzisz.
Miewałam sny.
Co noc śniłam, że jestem z tobą.
Wiem, co zrobiłeś, László.
I to w porządku.
O czym ty mówisz?
Wiem.
- Nie mogę. - Wiem wszystko.
Nie chcę tego teraz.
Widzisz...
Zachorowałam.
Bardzo.
Ledwo mogłam oddychać.
Tak tęskniłam za tobą, że aż zachorowałam.
Prawie umarłam.
Między życiem a śmiercią
zaczęły mi się pojawiać fantazje o tobie.
Ale zrozumiałam...
to wcale nie były fantazje, tylko wizje.
Byłam z tobą.
Cały czas byłam z tobą.
Mój László, wiem, co zrobiłeś.
Nie jestem zazdrosna, bo przez cały czas byłam obok ciebie.
Wiem wszystko, co ci się przydarzyło.
I teraz jestem tutaj,
i nigdy cię nie opuszczę.
O Boże!
Mój Boże!
Kochanie...
Nie zniosę tego dłużej!
Nie zniosę. Dasz radę.
Mamy nowe życie.
Nowy język.
Możemy zacząć od nowa.
Houp-la! Przepraszam.
Maggie Lee pożyczyła mi farbę do włosów.
To jest cudowne, kochanie.
László, jesteś tam?
Tak, kochanie.
Makieta jest piękna, skarbie.
Taka piękna.
Dziękuję.
Jedziemy dziś do miasta zobaczyć się z Attilą.
Chcesz jechać?
Mam coś dziś po południu.
Nie mogę.
Tęskniłam za nim.
Wystarczy, że słyszę, jak kręci się w drugim pokoju...
To fantastyczne.
Może powinnaś pomyśleć o jakichś lekcjach języka
dzisiaj po południu.
Mogłabyś sama pojechać autobusem.
Jestem pewna, że to ostatnie miejsce, w którym chciałabyś być,
ale to ci dobrze zrobi,
a ja mogę uprzedzić instruktora lub innego nauczyciela
o twojej sytuacji.
Samo słuchanie mojego gadania nie nauczy cię zbyt wiele.
Dokąd się panie wybierają?
Jedziemy do miasta.
Do którego miasta? Tu w okolicy jest kilka.
Do Filadelfii. Odwiedzić rodzinę.
Ach, ten amerykański kuzyn, tak?
- Czyli do miasta? - Tak, tak, do miasta.
Ach, my też. No co tak stoicie?
Podwieziemy was z ciocią.
Dziękuję.
Mam znajomego w Nowym Jorku, dziennikarza.
On zawsze poszukuje nowych talentów.
Powinienem mu o tobie wspomnieć?
To bardzo miłe z pana strony, panie Van Buren.
Czy to znaczy, że musiałabym pracować w Nowym Jorku?
Może na początku.
Ale jeszcze nie masz tej posady,
więc nie wybiegajmy w przyszłość.
Oczywiście, że nie.
Nie chciałem zabrzmieć arogancko.
Nie, nie.
W każdym razie
zawsze możesz ze mną dojeżdżać na początku.
Jestem tam od poniedziałku do piątku.
Tak, w porządku.
Ale musiałabym porozmawiać z László.
Zapewniam cię, że kiedy rozpoczną się prace,
będzie miał pełne ręce roboty.
Poza tym lubię oprowadzać znajomych po Manhattanie.
Pewnie niewiele widziałaś w drodze tutaj.
Dworzec Penn Station był całkiem niezły.
-Tak, bardzo ładny.
Szkoda, że teraz jest pełno żebraków,
które zaczepiają kobiety i dzieci z wyciągniętymi rękami.
Stoją w rzędzie przy ścianach,
jakby byli częścią fundamentu,
niczym jakiś upiorny mural.
Może dlatego czułam się tam jak w domu.
Kiedyś byłam taką kloszardką,
która przy okazji lubi dzieła niderlandzkich mistrzów.
"Earthly Delights". Słyszałaś to dokładnie tak, jak chciałam.
Bardzo sprytne.
Ale „integralny dla fundamentu...”
Mural to dekoracja.
Nie ma nic wspólnego z fundamentem.
Dotknięty.
Skąd wzięła się u ciebie pasja do architektury?
Ach, stawialiśmy już wcześniej budynki,
ale trudno nazwać je dziełami sztuki.
Nie wiem. Może dlatego, że moja piwnica była już pełna.
Przepraszam?
Zbieram książki, motyle i tak dalej,
ale ponad wszystko cenię Maderę z Portugalii.
Piję ją co wieczór po kolacji.
Przeliczyłem sobie, że gdybym otwierał butelkę
siedem dni w tygodniu przez kolejne 30 lat,
to maksymalnie w trakcie mojego życia
potrzebowałbym jakieś 10 tysięcy butelek.
Więc gdy piwnica się zapełniła,
czas było pójść w nowym kierunku.
Z piwnicy w niebo.
Gdybyś pił butelkę Madery dziennie,
nie sądzę, żebyś dożył 30 lat.
Zawsze mam dobre towarzystwo.
To pomaga.
Jestem ci bardzo wdzięczny.
Tak, dziękuję, tak.
Muszę oddzwonić.
Jak śmiesz?
Co jak śmiem?
Działasz za ich plecami!
Umówiłeś się z innym cholernym projektantem!
Kim do diabła jest James T. Simpson? Kim on jest?
Chcesz mnie wygryźć z pracy?
Nie kazałem mu się z nikim spotykać. Jasne, że nie.
Myślisz, że mam ochotę pracować z kimś, kto mnie nienawidzi,
przez kolejne przeklęte dwa lata?
Jim Simpson to mądry facet.
Nie chce się w ogóle mieszać.
Nie zamierzam zatwierdzać tych zmian.
Obawiam się, że nie zależy to od ciebie.
Odlewy są już gotowe. Zleciliśmy to
ponad miesiąc temu.
Pierwszy raz o tym słyszysz?
Cholera!
Nikt mi tu nic nie mówi!
Harrison mówił, że to z tobą omówi.
Przykro mi, że tak się dowiedziałeś, naprawdę.
No i proszę. Znów jest po mojemu.
On zabiera trzy metry z góry,
ja dodaję je na dole.
Proszę bardzo.
Nie stać nas na to wszystko.
Już jestem w plecy w tym kwartale.
Weź, co trzeba, z mojego honorarium, Leslie.
No dalej, jaka to różnica między 40 a 50 stopami?
Sufit i tak będzie wysoki.
Zatwierdź to!
Za tydzień mamy wizję lokalną
i Jim też ma się tam pojawić.
Po prostu go wysłuchaj!
Możesz przedstawić swoją rację Harrisonowi i Harry’emu Lee.
Ja nie piśnę ani słowa, przysięgam.
Przestań gadać i to zatwierdź, Leslie!
Jeśli chodzi o wspornikowe stropy,
planujemy użyć belek w kształcie odwróconej litery T,
połączonych z betonowymi płytami tutaj na dole.
Będą jednocześnie sufitem dla pomieszczeń powyżej
i zapewnią odporność na ściskanie.
W którym korytarzu teraz jesteśmy?
Tu jesteśmy pod ziemią.
To rodzaj przejścia między głównym modułem
a trzema średnimi modułami
na południe i południowy wschód.
Przepraszam, ale nie widzę, jak to uwzględnia
moje sugerowane cięcia.
Odjąłem dziesięć stóp wysokości,
a teraz jesteśmy 30 stóp pod ziemią.
Dodałeś jakieś ćwierć mili tunelu!
Cały przekrój tunelu wydrążamy
- metodą cało-przodkową. - Że co?
Żeby ludzie mieli w środku
co odkrywać.
I żeby to był jeden budynek, nie cztery!
Dla harmonii.
Sam pan mówił, panie Van Buren,
że ma być jeden budynek.
No to jest.
Przepraszam, ale nie wrócimy do środka,
dopóki nie spojrzysz nam wszystkim w oczy
i nie powiesz, na co jesteś gotów się zgodzić.
Jim, proszę, przypomnij nam jeszcze raz, co właściwie zbudowałeś.
Powiem ci, co zbudowałem.
Centrum handlowe w New Hope,
hotel w Stamford w Connecticut...
Jim, pozwól, że przypomnę wszystkim,
że László zaoferował się osobiście pokryć te koszty.
Przepraszam, ale poprosiliście mnie, żebym się tu zjawił
i powiedział, czego nie potrzebujemy.
Najprościej mówiąc, jedyne, czego nie potrzebujemy, to on.
Panowie. Jim.
Przepraszam, ale to wszystko jest dziwaczne.
Chyba wszyscy to widzicie...
Spokojnie. Myślę, że moglibyście znaleźć wspólny język,
gdybyście spędzili więcej czasu, by się poznać.
Jim! Posłuchaj mnie.
Chodź. Posłuchaj.
Chodź. Chodź tu.
Słucham.
Wszystko, co jest...
brzydkie...
okrutne...
głupie...
ale przede wszystkim brzydkie...
wszystko... to twoja wina.
Jim! Dość! Chcesz się ze mną bić?
Chyba czas, żebyś poszedł do domu.
Dziękujemy za twoje uwagi.
Przepraszam.
On mnie uderzył.
Wierzę ci.
Wierzę ci, dobrze?
Eh...
Poszło dobrze, poza tym, jak sądzę.
– Bardzo dobrze. – Przepraszam.
– Naprawdę bardzo dobrze. – Przepraszam, ja...
– On jest idiotą, jednak. – Daj spokój.
- Idę do domu. - Dobrze.
Harrison, jesteś pewien co do tego faceta?
Wiem, że Jim się uniósł,
ale miał rację w kilku punktach, prawda?
Słuchaj, moje biuro praktycznie codziennie otrzymuje skargi
na plany dotyczące tego miejsca.
Jim jest protestantem, ludziom to daje spokój.
Ludzie obawiają się, że to zaburzy krajobraz wzgórza
Coś zrobimy. Małe wydarzenie dla społeczności.
Zjednamy ich.
I nie martw się, Jim zostaje.
Tak, a on o tym wie? Chyba myśli, że go wywaliliśmy.
Poproszę Lesliego, żeby zadzwonił do niego jutro.
Może doradzać zdalnie.
Tak będzie lepiej dla morale.
Burmistrz Kinney!
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Dziewczyny, chodźcie do zdjęcia. Tutaj.
Jestem z ciebie dumna. Kochaj się ze mną dziś w nocy.
- Dobrze. - Wszyscy gotowi?
Tak, tak. Jestem szczęściarzem.
Na trzy.
Trzy, dwa, jeden!
To równiarka. Kiedyś robiliśmy to końmi.
Wyrównuje powierzchnię pod wylewkę.
Trzeba wielu koni, żeby zrobić to, co ta maszyna, William.
Jeśli chcesz, rano
możemy cię tam zabrać, jeśli jesteś ciekaw.
Co ty na to, żebyśmy wsadzili cię do jednej z tych maszyn?
Jasne.
Wielki dzień, panie Tóth.
Tak. Tak, to wielki dzień.
Przepraszam panowie.
Leslie wspomniał w zeszłym tygodniu na spotkaniu z Jimem,
że planujesz włożyć swoje honorarium z powrotem w projekt.
Nie wydaje ci się to trochę nieodpowiedzialne,
biorąc pod uwagę twoją sytuację?
Czy starczy ci do końca umowy?
Coś wymyślę.
Rozmawiałeś o tym z żoną?
Ona mnie poprze.
Rób, jak uważasz. Ja bym tak nie zrobił.
Wiem, że Leslie na pewno by tak nie zrobił.
Nie chciałem, żebyś myślał,
że ustanawiasz jakiś precedens.
Nic od was obojga nie oczekuję.
Jak to działa?
Firma płaci sama sobie honorarium za finansowanie?
Nie uważasz, że należy mi się zapłata
za czas i energię, które poświęcam temu projektowi?
Mogę coś zasugerować?
Możesz.
Twoja siostrzenica wprowadziła kilku naszych gości
w spore zakłopotanie.
Może powinieneś z nią porozmawiać.
O czym?
Nie zrozum mnie źle, ona jest...
wiem, że miło na nią popatrzeć.
Wszyscy marzymy o takim ptaszku,
co się nie odzywa,
ale wygląda to jak niegrzeczna poza.
Próbowałem się z nią dogadać. Zamienić słowo.
Do niczego nie prowadzi.
Och, to rodzinne.
Chciałbym, żebyśmy byli przyjaciółmi.
Heh!
Świetnie.
To nie jest przyjacielskie, Harry.
Nie mówiłem, że chcę w nią wsadzić fiuta.
Zapomnij.
Za dużo wypiłem.
Muszę się przespać.
László?
Tolerujemy cię.
Chlapu-chlap, trzy panny w balii,
Jak myślisz, kto tam był?
Rzeźnik, piekarz i wytwórca świec.
Ożywcze, prawda?
Masz ochotę na spacer?
Przysięgam!
Wyglądali dokładnie jak na tym słynnym obrazie.
Wiesz, o który chodzi. O!
Och, przestań!
Tata ciągle przepraszał naszą gospodynię.
Dla kontekstu — jej mąż
był jednym z najważniejszych
klientów prywatnych Van Buren Manufacturer.
Tata próbował wytłumaczyć wszystko,
co spowodowało nasze spóźnienie,
a ona przygotowywała
coś, co wyglądało na pyszny deser.
- Było okropne? - Tak.
Nie żartuję, łój wołowy i owocowe ciasto.
-Niemożliwe!
A tata tak lubi słodycze.
Nie wiedziałam, jak go ostrzec przy wszystkich.
- Byłem wygłodniały. - Wziął taki wielki kęs.
Byłem wygłodniały!
Zaczął się dusić jak kot domowy.
I jedyne, co zdołał wydusić, żeby się wytłumaczyć...
"Kochanie, mam uczulenie."
"Jestem uczulony."
Zatroskana gospodyni spytała:
"O rety, uczulony na co?"
A on powiedział: "Na to."
"Jestem uczulony na cokolwiek to jest."
O, tato.
Chodźmy.
Przynieś krzesło, proszę.
Zsófia.
Wszystko w porządku?
To był wspaniały dzień.
Tak, był.
Szkoda, że trochę zawiało.
Erszi. Czas się zbierać.
Nie zjecie z nami kolacji w domu?
Zaczynamy jutro wcześnie.
Dzięki za wydarzenie.
- On w ogóle robi sobie wolne? - Nigdy!
Do widzenia, panie Van Buren.
Dobrze, trzymajcie się ciepło.
Czemu tak pędzimy?
Pogadajmy w domu.
László, mógłbyś zwolnić?
Mógłbyś zwolnić?
Rezygnuję z reszty mojego honorarium
z powodu nieprzewidzianych wydatków.
A, więc to do tego syn ciągle pił.
Tak. Jest wężem.
Nie zbliżaj się do niego, Zsófio.
Dobrze, więc co to dla nas oznacza?
- Coś wymyślę. - Wymyślimy to razem.
Chyba damy radę z mojej pensji.
Twojej pensji?
Pan Van Buren pomógł mi z rozmową kwalifikacyjną
w Nowym Jorku.
Jestem pewna, że kiedy mnie poznają, nie będą w stanie się oprzeć.
Dzięki za kolację, pani Tóth.
Pomyślałam, że urządzimy małą imprezę
by uczcić waszą ciężką pracę.
Zaszliście tak daleko, oboje.
Nie moja to zasługa.
László mówi co innego.
Mówi, że bez ciebie nie dałby rady.
Masz żonę w domu, Gordon?
Augusta zmarła w '43.
Była chora i zmarła przez jakąś infekcję zęba.
Bardzo mi przykro.
Strasznie mi przykro z powodu twojej straty.
On ma się dobrze. Był wtedy za mały, by dużo pamiętać.
A ja przez dwa lata byłem w Arizonie,
zanim wysłali nas do Neapolu we Włoszech.
92. Dywizja Piechoty.
Przez cały ten czas nie pozwolili mi wrócić ani razu.
Siostra Augusty opiekowała się nim do mojego powrotu.
To mnie trzymało przy życiu, wiedza, że czeka.
Trzymało mnie w dobrym zdrowiu, całe szczęście.
Matka Zsófii nie żyje.
Strata matki to niewyobrażalny cios.
Stracić biologiczną matkę
to stracić sam fundament, na którym stoimy.
Umysł może nie być świadomy straty, ale serce tak.
Pamiętam ją.
Bo tak wiele ci o niej mówiłem.
Byłeś za mały.
Nie, pamiętam Augustę.
Po prostu chciałem, żeby było ci lżej.
Co robisz?
Po prostu na ciebie patrzę.
I co myślisz?
To nietypowe, nawet jak na ciebie.
- Tak sądzisz? - Hmm.
Wiele pokoi jest dość małych,
a sufity wysokie.
Tak.
W środku trzeba patrzeć w górę.
Za którą część płacimy?
Za wysokość sufitu.
I szkło na górze.
Podoba mi się.
Cieszę się, że się podoba.
Tu jest nabożeństwo?
Na wypadek braku miejsc.
Przez święto?
Społeczność rośnie.
Co się dzieje?
- Co? - Co się dzieje?
Erzsébet? Erzsébet? Co się dzieje?
To za dużo.
- Co jest za dużo? - Ból. Jest zbyt silny.
Potrzebuję Zsófii. Ona ma moje leki.
Zsófia!
Zsófia.
O Boże!
Weź to. Idź do niej. Idź do niej.
- Daj jej. - Weź.
Rozumiem. Gdybyśmy mogli coś jeszcze zrobić.
Bardzo nam przykro z powodu tej wiadomości.
Czekamy tu w niepewności,
więc proszę, zadzwoń, jak tylko coś ustalisz.
Oderwała się duża część.
Nie wiedział, która dokładnie.
Pociągnęła za sobą siedem wagonów towarowych.
Cholera, Leslie! Skąd ty bierzesz tych ludzi?
Firma transportowa jest nasza, Tato.
Co?
Wysłaliśmy naszych ludzi do Charleston.
Wagony też były nasze.
Tak było taniej, biorąc pod uwagę te wszystkie kursy.
To grubo ponad sto transportów, Harrison.
Nie rozmawiaj więcej z tą firmą kolejową,
dopóki Michael nie doradzi.
Mam nadzieję, że wkrótce będę miał jakieś wieści, proszę pana.
Możemy zobaczyć, co da się uratować? Daleko to?
W wypadku ucierpiało dwóch hamulcowych, są w szpitalu.
Tam panuje prawdziwy chaos.
Wyślij do nich kwiaty, do rodzin, na miłość boską.
Chwila, nie wysyłaj! To wygląda na przyznanie się do winy.
Zadzwonię do Michaela.
Co mam robić w międzyczasie?
- Z czym? - No, z naszą ekipą.
Zwolnij ich.
- Nie możesz, proszę pana, nie wolno... - Tak, mogę!
Tak, tak, mogę!
Ludzie będą o tym pisać.
Mam przed sobą
kolejne cholerne dwa lata mojego życia.
A co, jeśli któryś z nich umrze? A jak obaj umrą?
Kto za to zapłaci? Ty zapłacisz?
Ty za to zapłacisz?
Leslie, w ramach przejrzystości
zanim po ciebie pojechałem, doradziłem już panu Van Burenowi,
- żeby ograniczył straty... - Zamknij się, Leslie!
Proszę pana. Panie, proszę.
Nie błagaj! To nie przystoi!
Możesz tu zostać
dopóki nie znajdziesz sobie miejsca gdzie indziej.
Mam kupę do posprzątania.
Przepraszam, Gordon.
Nie przepraszaj mnie.
Dam ci trochę pieniędzy, póki czegoś nie znajdziesz.
Jakoś sobie poradzę.
Masz dziecko. Dam ci coś i to weźmiesz.
Słuchaj...
masz jeszcze jakieś, uh...
coś na haju?
Nic a nic. Rzuciłem to.
Dobrze.
Dobrze, to...
Dobrze słyszeć.
Cholera.
Cholera!
Do diabła z tym wszystkim!
Przestań!
Przestań! Zachowujesz się jak dziecko.
Koniec!
Robisz mi tu bajzel do sprzątania.
Koniec!
Musisz tam pójść natychmiast
i znów go nakręcić.
Trzymaj go w grze.
Wiesz, jacy są bogacze.
Dla niego to jak remont kuchni.
Dwie osoby są w szpitalu.
On nie chce kontynuować.
To nie twoja wina!
Koniec.
Skończone!
Cholera!
23 listopada 1958 roku to ważny kamień milowy
w walce ze Wschodem.
Dziś rano odbył się pierwszy pełen test
międzykontynentalnego pocisku balistycznego, ICBM, w USA.
Dzień dobry.
Szukam biura Rudolph Heywood and Associates.
Przepraszam, proszę pana, kogo pan szuka?
László Tóth. On tu szkicuje.
Może pan to przeliterować?
Tak, L-A-S-L-O... Aha, widzę.
Rysownicy są na górze.
W porządku. Dziękuję.
Parada z okazji Dnia Dziękczynienia w Macy's tuż-tuż,
a napięcie rośnie przed tym corocznym widowiskiem.
W polityce Nowego Jorku...
László?
Michael.
Mamy wieści.
Ja też.
Jak wspaniale. Jakie to wieści, László?
Proszę, mów, Zsófio.
Wyjeżdżamy do Izraela.
- Co? - Przenosimy się do Jerozolimy.
Słyszałem.
Binyamin ma tam rodzinę.
Moi starsi bracia przeprowadzili się z rodzinami w 1950.
Zostali obywatelami.
Życie tam jest trudne.
Przemyśleliście to?
To nasz obowiązek.
Wobec kogo?
Nasz powrót to nasza wolność.
Proszę cię...
Gdzie będziecie mieszkać?
Hmm?
Gdzie będziecie pracować?
Na początku możemy zatrzymać się u brata, jak przyjedziemy.
Chciałam pomagać przy dziecku.
Żona mojego brata też może pomóc.
Wiem.
Jestem Żydówką, moje dziecko jest Żydem. Musimy wrócić do domu.
Czy to czyni nas mniej Żydami, że jesteśmy tu?
Nie jesteśmy Żydami?
Rozumiem.
Może Binyamin nawet mnie nie rozpoznał.
Rozpoznał.
Przepraszam.
Nie, to ja przepraszam.
Przepraszam.
To cudowna wiadomość.
Mm-hm.
Źle zareagowaliśmy z egoistycznych powodów.
Po prostu...
będzie nam was brakować.
Chcielibyśmy, żebyście pojechali z nami.
Kochanie, mamy tu pracę.
Mogłabyś mieć lepszą pracę w Izraelu.
Lubię swoją pracę.
Rubryka dla kobiet, to cię umniejsza.
Piszę do gazety i mi za to płacą.
Ile kobiet w moim wieku może się tym pochwalić?
Jakie masz wieści, László?
Harrison poprosił mnie o powrót.
Michael wpadł dziś do biura.
Pieniądze z ubezpieczenia przeszły.
Rezygnują z biblioteki
żeby pokryć koszty prawne, ale...
chcą skończyć projekt.
Nie lubię tego człowieka.
Ledwo go znałaś.
Porzucił cię tak szybko, jak cię przyjął.
Jest teraz w Rzymie służbowo.
Chce, żebym do niego dołączył,
żeby wybrać marmur do ołtarza w Carrarze.
Mówiłam ci, że dla niego to jak remont kuchni.
Kochanie?
Wszyscy mnie opuszczają.
- Nie, to nieprawda. - Tak?
- Nie. - Nie, wcale.
Wujek László opuszcza cię tylko na krótko.
Na parę dni.
A ja cię odwiedzę, ty mnie też. Coś wymyślimy.
Mogę załatwić,
żeby cię zawożono i odwożono z gazety.
Nie chodzi tylko o tę podróż.
Znowu będziesz w Doylestown.
Poradzę sobie sama.
Wszystko załatwię.
Obiecaj, że nie pozwolisz, żeby cię to zniszczyło.
Obiecuję.
Czas iść! Spóźnisz się!
Tak, tak. Tak, chwileczkę.
Wygląda pan okropnie, panie Tóth.
Myślałem, że pańska Elizabeth lepiej się panem zaopiekuje.
Lata były trudne.
Dla nas wszystkich.
Hm.
Gdzie on do diabła jest?
Jestem pewien, że zaraz się pojawi.
Mieszka w górach.
To trwa.
Dlatego nigdy nie robię interesów z Włochami.
Oni to „Meksyki” Europy.
Cześć, László, przyjacielu!
Jest tutaj, właśnie teraz.
Cześć, Orazio.
- W końcu, kochanie. - Che bello.
- Pan Van Buren. - Orazio.
Wezmę kawę i możemy jechać.
Hej...
Co mu się stało w rękę?
Niebezpieczna praca.
Jest pan twardy, panie László, wie pan?
Mam nieodpowiednie buty na tę wędrówkę.
Mogę się podeprzeć na pańskim ramieniu?
Stawiaj kroki tam, gdzie ja, i będzie dobrze.
Niewielu ludzi jeszcze widuję z czasów przed wojną.
Nie dziwi mnie, że pan się uchował.
Po niektórych było widać, że jakoś dadzą radę.
Bo są uparci.
A ja też jestem uparty.
Nigdy nie opuszczę tego miejsca.
Bo jest pan uparty.
A ja też jestem uparty.
Nigdy stąd nie wyjadę.
Wyjechałem tylko raz przez 20 lat, do Giulino, Azzano,
żeby samodzielnie okładać pięściami zwłoki Mussoliniego.
My tutaj, moi koledzy, jesteśmy anarchistami.
Byliśmy w Ruchu Oporu.
Nikt tak nie zna kamieniołomów jak my.
Walczyliśmy i pojmaliśmy
wielu ludzi z Narodowej Armii Republikańskiej.
Zastawialiśmy na nich pułapki w tych jaskiniach.
I zrzucaliśmy na nich właśnie te same kamienie.
Piękne, prawda?
Tak, przepiękne.
Dokładnie tak, jak pan opisał, László.
Niesamowite.
Korytarze będą gotowe za miesiąc.
Jeśli się podoba, w kwietniu będzie wszystko wykończone.
Tak się cieszę, że znów pana widzę.
Ja też się cieszę, stary przyjacielu.
Co za życie przez te wszystkie lata.
A my wciąż tu jesteśmy.
Podoba nam się.
To prawdziwa magia. Dziękuję.
László, László,
dziś wieczorem będzie wielka impreza.
Pamiętam, jak bardzo lubisz zabawę.
-Tak.
♪ You are my destiny ♪ Jesteś moim przeznaczeniem
♪ You are too hard to me ♪ Jesteś dla mnie zbyt trudna
♪ You are my happiness... ♪ Jesteś moim szczęściem...
Pamiętam to.
Hej! Chodźcie, chodźcie.
To mój stary, wspaniały przyjaciel.
Dobry wieczór.
♪ You share my loneliness ♪ ♪ Dzielisz moją samotność
♪ You're More than life to me ♪ ♪ Jesteś mi cenniejsza niż samo życie
♪ That's what you are ♪ ♪ Taka właśnie jesteś
♪ Heaven ♪ ♪ Niebo
♪ And heaven alone can take ♪ ♪ I tylko niebo może odebrać
♪ Your love from me ♪ ♪ Twoją miłość ode mnie
♪ Would I be fool to ever leave you, dear? ♪ ♪ Czy byłbym głupcem, by cię kiedyś opuścić, kochanie?
♪ And a fool I'd ever be ♪ ♪ I takim głupcem bym pozostał
♪ You are my destiny ♪ ♪ Jesteś moim przeznaczeniem
♪ You share my reverie ♪ ♪ Dzielisz moje marzenia
♪ You're More than life to me ♪ ♪ Jesteś mi cenniejsza niż życie
♪ That's what you are ♪ ♪ Taka właśnie jesteś
♪ Heaven ♪ ♪ Niebo
♪ And heaven alone can take ♪ ♪ I tylko niebo może odebrać
♪ Your love from me ♪ ♪ Twoją miłość ode mnie
♪ But I'd be a fool to ever leave you, dear ♪ ♪ Lecz byłbym głupcem, gdybym cię opuścił, kochanie
♪ And a fool I'd never be ♪ ♪ I nigdy bym takim głupcem nie został
Panie Tóth?
Czas wracać do naszej kwatery.
Orazio uprzejmie zaoferował nam
nocleg.
Panie Tóth?
Co pan ze sobą zrobił?
Szkoda patrzeć,
jak twój naród sam się traktuje.
Jeśli masz żal o prześladowania,
to czemu stajesz się tak łatwym celem?
Hmm?
Jeśli zachowujesz się jak leń,
żyjesz z zasiłków...
jesteś pasożytem społecznym,
to jak...
jak możesz oczekiwać innego traktowania?
Masz... masz tyle możliwości.
A je marnujesz.
Wyrzuć to z siebie. Spokojnie.
Wyrzuć to, w porządku.
Spokojnie.
Kim ty myślisz, że jesteś?
Kim myślisz, że jesteś?
Myślisz, że jesteś wyjątkowy?
Myślisz, że...
unosisz się nad wszystkimi dookoła,
bo jesteś piękny, co?
Bo jesteś wykształcony?
Jesteś tylko włóczęgą.
Jesteś dziwką nocy.
Po prostu kobietą lekkich obyczajów.
♪ That's what you are ♪♪ ♪ Taka właśnie jesteś
Wczoraj byłeś w nie najlepszym stanie.
Orazio zaniósł cię do łóżka.
Pociąg do lotniska w Fiumicino jedzie cztery godziny.
Będziesz miał czas, żeby odpocząć.
Mam nadzieję, że nie masz zbyt wrażliwego żołądka w podczas lotu.
Najdroższa Zsófio! Mazel tov!
Jest taka śliczna. Wykapana ty!
Nie gniewaj się, ale wujek László uparł się,
żebym włożyła kilka banknotów dla ciebie i Binyamina.
Mamy nadzieję, że nie będzie mu przykro,
i że to nie za trudne
wymienić je na miejscową walutę.
Jestem tu taka samotna.
Może bardziej niż kiedykolwiek.
Twój wujek zamknął przede mną drzwi.
Człowiek, za którego wyszłam, jest w środku,
ale nie potrafię odgadnąć kombinacji zamka...
Twój wujek już nie chodzi do synagogi.
Woli obsesyjnie przemierzać
korytarze swojego budynku w Doylestown.
Tam w końcu poczyniono duże postępy,
ale nie wydaje się bardziej zadowolony
niż w dniu, kiedy Instytut pierwszy raz ruszył z pracami.
Chyba w środku
czci ołtarz tylko samego siebie.
Napisz, jak się masz.
Jak naprawdę się masz.
Przesyłamy całą miłość i ciepło we troje.
Erzsébet.
Widzisz to nad nami?
Odmierz tę samą odległość,
trzy lub cztery cale między płytami,
i ustaw każdy moduł w takich samych odstępach.
A co zrobimy z tymi szczelinami?
Wstawimy grubą taflę szkła między panele,
żeby wpuszczać światło z góry.
Daj mi chwilę, żebym to przemyślał, i wrócę do ciebie.
Dwadzieścia dwa.
- Dwadzieścia trzy. - Co się tu dzieje?
Dwadzieścia cztery.
Dwadzieścia pięć.
Dwadzieścia sześć.
Dwadzieścia siedem.
Dwadzieścia osiem.
Dwadzieścia dziewięć.
Trzydzieści.
- Trzydzieści jeden. - Przestańcie natychmiast!
- Trzydzieści dwa. - Przestańcie! Natychmiast przestańcie!
Jak się nazywasz, co?
Jesteś głupi? Chcesz to wszystko zwalić?
Chcesz ich wszystkich pozabijać?
Przez twoje dziecinne popisy narażasz wszystkich dookoła!
Słyszysz mnie?
Jesteś tępy? Ułomny?
Gordon, możesz sprawić, żeby przestał się tak na wszystkich drzeć?
Zajmę się tym.
Podlegasz podwykonawcy.
Powiedz mu, że właśnie cię zwolniłem.
- Wynoś się stąd! - Hej!
Co z tobą, László?
Kopnąłeś tego chłopaka.
Nie wtrącaj się, Gordon.
- Co z tobą? - Nie wtrącaj się,
bo pójdziesz z nim!
Jeszcze raz na mnie wrzaśniesz, a pożałujesz.
Ty też, wynocha!
Zjeżdżaj! Wynoś się.
Wynoś się.
Myślisz, że sobie z tobą żartuję?
Idziemy! Idziemy.
Dopiero przyjechałam.
- Panie Tóth. - Boże.
Panie Tóth, musimy porozmawiać o tych raportach kosztów za maj-czerwiec.
Nie dziś, Jimmy, nie dziś.
Nie możesz za każdym razem odchodzić,
gdy tylko pojawiam się w pokoju.
To nie jest pokój, Jim.
Kochanie, przedstawiałem ci już Jima Simpsona?
Jim to piesek szefa
i nasz wspaniały konsultant od architektury!
Jim zaprojektował hotel w Stamford.
László, wystarczy już.
Chodź, Jimmy, gdzieś na pewno stoi nieopłacony parkometr.
Bądź czujny!
Miej oczy szeroko otwarte!
O co chodzi, hm?
Niewłaściwie potraktowałeś tamtego chłopaka, to wszystko.
Ich bezpieczeństwo to mój priorytet.
Nie chodzi o to, co mu powiedziałeś, tylko jak.
Gordon? Nawet nie zaczynaj tego tematu.
Chcesz czekać jeszcze parę lat,
aż kolejny proces sam się rozwiąże?
Mam już dość.
Dość! Słyszysz mnie?
Albo to skończę, albo my skończymy.
Mów za siebie. Ja nie skończyłam.
Życie z tobą jest niemożliwe.
Stałeś się samolubnym starym draniem
na moich oczach.
Nie mów czegoś, czego rano będziesz żałować.
Chcesz nas zabić?
Wysiadłabym i wróciła pieszo aż na Manhattan,
gdybym tylko mogła, ty egoistyczny łajdaku!
Nie mam żadnego powodu, żeby tu być.
Jestem tu dla ciebie. Mogłabym robić tę swoją śmieszną robotę gdziekolwiek!
Myślisz, że poszłam na studia,
żeby pisać o szminkach?
Wstydź się!
Przyjechaliśmy tu, bo to była nasza jedyna opcja!
– Attila tu był... – A ty odmawiasz spotkania z nim!
Zapytaj go o to! Zapytaj go.
Powiedział ci, że wyrzucił mnie na ulicę jak psa?
Powiedział?
Ta jego dziwka, sukowata żona oskarżyła mnie,
że się do niej przystawiałem.
– Nigdy byś tego nie zrobił. – Nie zrobiłem.
To czemu tak mówi?
Bo nie chcą nas tutaj.
Przecież Attila chce, żebyśmy tu byli.
– Nie Attila. – Więc kogo masz na myśli?
Tutejsi ludzie. Nie chcą nas tutaj.
Audrey, katolicka żona Attili, nie chce nas tutaj!
Ona nie chce, żebyśmy tu byli!
Jesteśmy nikim.
Jesteśmy gorzej niż nikim.
Biedny człowieku.
Mój biedny mężu.
O Boże.
Co ci odebrano?
Zsófia! Cicho.
Zsófia! Nie ma jej, kochanie.
Nie ma jej.
Zsó... Przepraszam, że cię zdenerwowałem. Proszę.
Podaj mi moje tabletki.
To za wiele.
Boli mnie! Jestem bliska śmierci!
Kochanie?
Została tylko połówka tabletki.
Masz więcej w torebce?
Nie mogę...
Kochanie.
Weź to, proszę. Masz więcej w torebce?
Nie?
To za wiele...
Co mam zrobić?
Ból jest za duży, László.
Cicho...
Kochanie, coś znalazłem.
Kochanie, no już... cicho...
To mi dali na statku, kiedy miałem uszkodzoną twarz.
Poczujesz się lepiej.
Słuchaj tylko mojego głosu, kochanie.
Tak jest. Słuchaj mojego głosu.
Właśnie tak.
Słuchaj mojego głosu.
W porządku, cicho...
Słuchaj mojego głosu.
Dobrze, kochanie.
Tak.
Dobrze.
Słuchaj mojego głosu, kochanie.
Masz... masz więcej?
Kocham cię.
Idź dalej.
Tak.
Kocham cię.
Mocniej.
Więcej.
Toaleta.
Tak, kochanie.
Tak.
Wstawaj. Chodź, kochanie.
O, tak.
No już.
Chodź...
W porządku?
Poczekam na zewnątrz.
Dobrze? Powiedz, gdy będziesz mnie potrzebować.
Kochanie?
Skończyłaś?
Kochanie, mogę wejść?
Kochanie? Erzsébet?
Pomocy. Pomóżcie mi. Pomóżcie.
Potrzebuję noszy! Czegokolwiek! Czegokolwiek!
Moja żona umiera. Będzie dobrze, spokojnie.
Moja żona umiera. Spokojnie, spokojnie.
Szybko, szybko!
Moja żona, ona umiera.
Wczoraj w nocy spotkałam Boga.
Pozwolił mi nazywać się po imieniu.
To nie pierwszy raz, kiedy się widzimy.
Co mi zrobiłeś, mój László?
To był wypadek.
Pamiętasz wszystko, co mi wyznałeś
W naszym łóżku, w domu?
Nie musisz się wstydzić, mój kochany.
Krzywda, która nas spotkała,
dotknęła tylko naszych ciał.
Miałeś rację.
To miejsce jest zepsute.
Krajobraz, jedzenie,
cały ten kraj jest zepsuty.
Wyjeżdżam do Izraela, do Zsófii i jej dziecka.
Chcę być dla niej babcią,
której inaczej nigdy by nie miała.
Wróć ze mną do domu.
Pójdę za tobą.
Pójdę za tobą aż do śmierci.
Pani Tóth.
Widzę, że pani stoi. To cudownie.
- Potrzebuje pani pomocy? - Nie, dziękuję.
A pan Tóth też tu jest?
- Niestety tylko ja. - Aha.
Czym zawdzięczamy wizytę?
Czy jest może pani ojciec?
Tak. Właśnie jedliśmy kolację.
Żaden problem, mogę poczekać, aż skończycie.
Nie żartuj. Poproszę kuchnię, żeby przygotowali talerz dla pani.
Jest pani miła, Maggie. Dziękuję.
Proszę ze mną.
Może pani w końcu pozna mojego narzeczonego.
Na pewno nie potrzeba pomóc?
W porządku.
Pani Tóth.
Chodzi pani o własnych siłach.
Proszę, niech pani usiądzie.
Gdzie pan László?
Ma grypę.
Odpoczywa w domu.
To wszystko wyjaśnia.
Jim Simpson mówił, że nie widział go od piątku na miejscu.
- Co za pech. - Tak.
Wielka szkoda.
Krąży teraz taka epidemia.
Proszę, niech pani usiądzie.
Wolę postać.
Woli pani postać?
Coś nie tak, pani Tóth?
Tak. Coś jest nie tak.
Przyszłam dziś wieczorem coś wam powiedzieć,
co będzie wam niezwykle trudno usłyszeć.
Także i wam.
Nie znam was, ale dla was też to będzie ciężkie.
Jeśli chodzi o sprawy zawodowe,
może lepiej porozmawiamy w innym pokoju.
Pański ojciec jest gwałcicielem.
Przepraszam?
Cokolwiek próbujesz osiągnąć, nie podoba mi się to.
Zadzwonię po pani męża, żeby panią zabrał.
Pański ojciec to podły gwałciciel.
Tato, o co jej chodzi?
Niech pan na niego popatrzy.
Nie potrafi nic powiedzieć.
Czy coś się wydarzyło między panią a pani Tóth?
- To nie byłam ja. - Dość tego!
Wchodzisz tu z jakimiś absurdalnymi oskarżeniami.
Wynoś się z naszego domu, natychmiast.
Proszę im powiedzieć, co zrobił pan mojemu mężowi.
Powiedz im co zrobiłeś!
Twój mąż jest chory.
Jest alkoholikiem, narkomanem.
Nie wiem, dlaczego chce mi zrobić krzywdę, upokorzyć mnie.
Okazywałem mu tylko życzliwość.
On jest chorym, zagrzybiałym starym psem
a kiedy psy chorują, one...
one często gryzą rękę tych, którzy je karmili,
aż ktoś miłosiernie je uśpi.
A teraz, jeśli mi pozwolisz...
Myślę, że wystarczająco znosiłem zniewagi jednego wieczoru.
Powiedz swojemu mężowi
że od teraz i na zawsze jest zwolniony.
Nie wybaczę ci!
- Wynoś się! - Nie!
- Harry! - Harry, puść ją!
Nie wybaczę ci, Harrison Van Buren!
- Wstyd! - Wynoś się!
Wstydź się!
Pani Tóth, przepraszam. Pani Tóth.
Tutaj.
- W porządku. - Przepraszam. Bardzo przepraszam.
Czy możesz pomóc mi dojść do mojego samochodu?
Tak. Oczywiście.
Taksówka czeka na mnie z na podjeździe.
Bardzo przepraszam za dziwaczne przerwanie, panowie.
Harry, Harry, wychodzimy.
Nie! Nie, nie wychodźcie. Proszę.
Harry, twój ojciec i tak już poszedł spać.
Co ty narobiłeś?
Tato?
Już po wszystkim.
Tato! Poszła już!
Tato?
Gdzie on się podział? Poszukajcie go na zewnątrz.
Tato?
Tato!
Harrison!
Musiał wyjść z domu, nie mogę go znaleźć.
Tatusiu!
Harrison!
Panie Van Buren!
Harrison!
Panie Van Buren!
Tato!
Tatusiu!
Rzuć trochę więcej światła na tę stronę.
Harrison!
Van Buren!
Widzisz coś?
Tam są drzwi.
Są zamknięte! Nie da się wejść!
Dajcie numer telefonu do ogrodnika.
Co to za miejsce?
To system powrotny kondensatu
i pompy spustowe.
Harrison!
Chyba coś tu mamy, poruczniku.
EPILOG Pierwsze Biennale Architektury w Wenecji
Ściszcie tę muzykę!
Wyglądają pięknie w ten sposób, prawda?
Przepraszam pana.
Dobry wieczór.
Mój wuj jest przede wszystkim artystą z zasadami.
Jego życiowym celem było nie tylko zdefiniować epokę,
lecz przekroczyć wszelkie ramy czasu.
W swoich pamiętnikach opisywał projekty jako maszyny
pozbawione zbędnych elementów.
Że w najlepszym wydaniu, w jego najlepszym wydaniu,
posiadał niewzruszony rdzeń,
twarde jądro piękna.
Sposób kierowania percepcją jego mieszkańców
ku światu takim, jaki jest.
Określały go właściwe prawa rzeczy
takich jak góry i skały.
Nie wskazują niczego.
Nie opowiadają niczego.
Po prostu są.
Urodzony w 1911 roku w małej wiosce rybackiej w Austro-Węgrzech,
László Tóth spoglądał na Morze Adriatyckie.
Był chłopcem z szeroko otwartymi oczami, pełnym tęsknoty.
Nowe granice w końcu
odebrały mu ten rozległy widok morza,
ale nigdy nie przestał starać się wypełnić tej pustki.
Czterdzieści lat później przetrwał obóz w Buchenwaldzie,
podobnie jak jego zmarła żona oraz ja, w Dachau.
Jego pierwsze amerykańskie arcydzieło,
Instytut Van Burena pod Filadelfią,
pozostało niedokończone aż do 1973 roku.
Ten budynek nawiązywał do czasów Buchenwaldu,
a także do głęboko odczuwanego braku jego żony,
mojej ciotki, Erzsébet.
W tym projekcie
na nowo wyobraził sobie klaustrofobiczne cele obozu
o dokładnie takich samych wymiarach
jak te w których go więziono,
z jednym olśniewającym wyjątkiem.
Gdy odwiedzający spoglądali 20 metrów w górę,
dramatyczna wysokość szklanego dachu nad nimi
zapraszała do swobodnej myśli, wolności tożsamości.
Dalej zreinterpretował Buchenwald
i obóz żony w Dachau
na tej samej ziemi,
połączone siecią tajnych korytarzy,
przepisując ich historię, przekraczając czas i przestrzeń,
by on i Erzsébet nigdy więcej nie byli rozdzieleni.
Wuju...
Ty i ciotka Erzsébet kiedyś mówiliście za mnie.
Teraz ja mówię za was i jest to dla mnie zaszczyt.
„Nie daj się zwieść, Zsófio” — mawiał do mnie,
gdy byłam młodą matką, walczącą o wychowanie córki
w naszych pierwszych latach w Jerozolimie.
„Nieważne, co mówią inni,
liczy się cel, nie sama podróż.”
♪ One for you, one for me ♪ ♪ Jedno dla ciebie, jedno dla mnie
Dziękuję.
♪ One for you, one for me ♪ Jedno dla ciebie, jedno dla mnie
♪ Please don't go away ♪ Proszę, nie odchodź
♪ I'm ready and I'm Able ♪ Jestem gotowy i zdolny
-♪ Please don't go away ♪ Proszę, nie odchodź -♪ Don't go ♪ Nie odchodź
♪ Till morning comes around ♪ Dopóki nie nadejdzie ranek
♪ Please don't go away while wine is on the table ♪ Proszę, nie odchodź, póki wino jest na stole
-♪ Please don't go away ♪ Proszę, nie odchodź -♪ Don't go ♪ Nie odchodź
♪ Just lay your body down ♪ Połóż się tu obok
♪ Now I don't know what I would do ♪ Nie wiem, co bym zrobił
♪ If you Got up to leave ♪ Gdybyś zdecydowała się odejść
♪ My jealous heart beats dDeep inside ♪ Moje zazdrosne serce bije głęboko w środku
♪ And not here on my sleeve ♪ A nie na wierzchu
♪ 'Cause I could show a girl like you ♪ Bo mógłbym ci okazać
♪ Such loving and affection ♪ Taką miłość i uczucie
♪ I don't want to make no speech ♪ Nie chcę przemawiać
♪ This here ain't no election ♪ To nie są żadne wybory
♪ Please don't go away ♪ Proszę, nie odchodź
♪ Honey, change your mind and stay ♪ Kochanie, zmień zdanie i zostań
♪ Hot love's on the way ♪ Gorąca miłość nadchodzi
♪ Honey, let me hear you Say ♪ Kochanie, pozwól mi usłyszeć twój głos
♪ Yeah, yeah, yeah ♪ Tak, tak, tak
♪ One for you, one for me ♪ Jedno dla ciebie, jedno dla mnie
♪ One for you, one for me ♪♪ ♪ Jedno dla ciebie, jedno dla mnie ♪